فروغ

دوست عزيز ، اولين باريست كه از وب شما ديدن مي كنم اما تنها با خواندن "سرانجام نيچه گريه كرد " تو را با پوست و استخوانم احساس كردم و با تو در دل گريستم.باز هم كتاب هاي خوب را معرفي كن لبريز نياز خواندنم.
با سپاس بسيار
مريم

دوران ناخوشی تموم شد بانو؟؟
فروغ:
این نیز بگذرد

عجب زندگیه ترسناکی داری!
از این جهت که فکر میکنم توی یه دور باطل افتادی تا این حد که یه کتابو چند بار میخونی و یادت نمیمونه.
البته موضوع بیاد آوردن نیست موضوع دور بسته زندگانیه که اینجا خودشو به نمایانترین حالت نشون داده.

میدونی وقتی شبهنگام سوار قطار از کنار شهرای کوچیک رد میشم این حس بم دست میده که این مردم توی این خونه ها به چی دلخوشن ،همه عمرشونو تو این جای کوچیک میگذرونن به امید چی!!!!!؟.
ولی میدونم خودمم یکی از اونام.

من چرا از این وبلاگ فوق العاده تو خبر نداشتم. حتما لینک بهش میدم. چند تا از این کتابهایی که گفتی را خواندم. مخصوصا آئورا را که اصلا دوستش نداشتم. عجیب است نه؟