فروغ

مرشد

امروز اینجا چیزی نوشته بودم که نباید. از آن وقت‌های بی‌انصافی‌ام بود. نگهش داشتم لابلای پابلیش نشده‌ها و ببخشید که وبلاگم با یک مطلب تکراری بالا آمد.
از همه‌تان ممنونم. نمی‌دانم برای شما تبریک شنیدن همان تاثیری را دارد که برای من، یا نه.. اما بگویم که من حس بسیار شدیدی از لذت را هربار تجربه می‌کنم.. با هر ایمیل و کامنت و اس ام اس و تلفن حس برایم تکرار می‌شود و این را اغراق نمی‌کنم... و یادم می‌آید که زمستان نیست.. این تابستان گرم با میوه‌های دلنشین و رنگ‌های زیبای مردمش با این‌همه شادی که در روزهای اول فصلش نصیبم می‌کند، نمی‌تواند زمستان باشد.. باید انصاف داشته‌باشم..
در این سه‌ماه گذشته باز هم عوض شده‌ام.. خودم می‌فهمم .. می‌فهمم که خوددارتر و مراقب‌تر شده‌ام.. که خیلی بیش از گذشته مواظبم با زبانم آدم‌ها را نرنجانم.. حرف بی‌خود و بی‌جا و کنایه نزنم.. موقعیت‌ها را درک کنم.. و اگر گاهی عنان از دستم خارج می‌شود، به‌قول آیدا آدم است دیگر .. گاهی خر می‌شود..
کتاب می‌خوانم..
مرشد و مارگاریتا را تمام کردم.. کسی که برایم آورد دیگر در زندگی‌ام نیست.. اما گفته‌بود که خواندنش جزو صدکاری‌ست که آدم در طول زنده بودنش باید بکند... و حالا من هم یکی از آن صدکار را انجام داده‌ام.. خوب بود.. نوع خاصی از کتاب بود که شاید زمانش کمی گذشته .. نوع عاشقی‌اش که من نتوانستم از آن عشق خلص و ناب را دریابم.. به‌نظرم آمد که برخلاف مقدمه کتاب که آقای میلانی نوشته بود از آن عشق‌های اساطیری‌ست، نه.. نبود.. مارگاریتا به‌گمانم بیش از این‌که عاشق مرشد باشد، عاشق مخلوق مرشد بود .. عاشق دست نوشته‌هایش..
با‌خودم فکر می‌کنم اصلا مگر عشق واقعی چه می‌تواند باشد؟ آیا هریک از ما واقعا عاشق خود فرد می‌شویم؟ آیا حقیقت این نیست که چیزی در رابطه با آن فرد عاشق‌مان می‌کند و تا آن چیز هست، عشق هم هست و عشق از آن هویت می‌گیرد؟
اما یک چیز خاص در کتاب بود .. مارگاریتا زندگی‌اش را به‌خاطر عشق داد.. ساحره شد.. ملکه برهنه مجلس رقص ابلیس شد .. تا به مرشد برسد و خالق آن اثر را وادار کند داستان خود را به‌اتمام برساند..
بعد از آن کتابی بسیار متضاد را خواندم.. ها کردن پیمان هوشمند زاده. بد نبود. از بسیاری از داستان‌های کوتاه ایرانی بهتر بود. سبکی جدید و متفاوت داشت ، شبیه همان چخوف و همان عرق سگی قدیم هوشمند‌زاده.. لذت چندانی نداد.
برای امشب یواشکی یک جدول سوداکو از همشهری توی شرکت جدا کرده‌ام .. از فردا دو کتاب جدید سلینجر را خواهم‌خواند..
خوب است که سلینجر زنده است. امیدوارم پشیمانم نکند.
کافه پیانو را پیدا نکردم. شهرکتاب میرداماد گفت چاپش تمام شده. باید سری به‌نشر چشمه بزنم.
زندگی لابلای کتاب چقدر تم ملایم و مطبوعی دارد..
کار کماکان سخت است. اما شاید کم‌کم دارم عادت می‌کنم. هفته قبل چند اتفاق سکته‌ای افتاد. وقتی تعداد سکته ها زیاد می‌شود، به‌آن هم خو می‌کنی. و اصولا پوستت سخت می‌شود. دیگر سکته باید در حد هشت ریشتر به بالا باشد تا آن حال اساسی را بهت بدهد.

Posted by froogh at June 29, 2008 10:45 PM