فروغ

نه! احمقانه نیست...یه وقتایی اینقدر به عزیزامون نزدیک میشیم که دیگه نمی بیننمون! میدونی که چی میگم؟ وقتی خیلی نزدیک به یه منظره می ایستی خوب نمی بینیش، حتما باید یه فاصله ای باشه که بتونی خوب ببینیش. آدمها هم وقتی زیاد بهشون نزدیک میشیم توان خوب دیدنمون رو از دست میدن.
این یعنی مدیریت رابطه. چیزی که من ندارم. فکر کنم شما هم

شايد هم توهم آنقدر نوراني هستي كه مردم بين آن همه نور زحمت درست ديدنت را به خود نمي دهنديا شايد توان درست ديدنت را ندارند.در هر حال نتيجه اينه كه تو را اونطور كه توقع داري با تمام موجوديتت نمي بينند

اصولاً کشف کردن یک هنر جانکاه و لذت بخش است.
مرا به خاطر خودم دوست داشته باشند؟...باید آمار جدیدی بگیرم!

This is what is called as "Unconditional Love" or "eshghe bedoone gheido shart". Sadly these kinds of loves are rare these days, today we see mostly conditional loves in which a person waits to see what we do for them and how we fullfil their wishes; and then start to 'love' us, regardless of our characteristics. Its like trade ...Happy new year!

دقیقا دلیلش همینه که آخر پستت نوشتی ...د

همیشه دنبال بهانه می گردم برای حفظ رابطه ها... هرچند بیمار باشد رابطه ام. این بار دنبال نشانه می گردم، نشانه ای کوچک، تا تمام کنم دیگر. از این روابط یک طرفه زیادی خسته ام.

فروغ عزیز تو همیشه دوست داشتنی هستی
فروغ: :*

درست عین این جملات را گاهی من هم با خودم تکرار میکنم .

من چطور ؟

فروغ عزيز
با خواندن نوشته شما ياد جمله اي از ميلان كوندرا افتادم كه گفته است :" دوستي هاي امروزه چيزي جز ادب و احترام مقابل نيست." شايد به همين دليل است كه مي بينيم در جاهايي اگر اندكي در روابط مان با افراد تغيير ايجاد كنيم شاهد افت و خيز هاي عجيبي خواهيم بود وگرنه به نظر من نوراني بودن اطرافيانمان خيلي مصداق ندارد . كساني كه دوروبر ما هستند با تلرانس كمي از خيلي جهات به ما شبيه اند و تفاوت هاي فاحشي با هم نداريم.