فروغ

يك زندگي با طعم استار فروت

تازه از سرکار برگشته‌ام. خسته و گرسنه و سرماخورده‌ام. خیلی بی‌دلیل سرماخوردم. در انتظار دیگ زود‌پز و سوپ درونش اینجا می‌نویسم تا ایام زودتر بگذرد.
مدیرعامل مهربان برگشته و دوباره کار تا دیروقت شروع شده. به‌زودی باید شغل جدید را تحویل بگیرم و برای همین باید زیاد کار کنم.. خیلی زیاد.. تا بدهی‌های شرکت جدید را بدهم و در ضمن قرضی بر قروض صدها میلیونی‌اش اضافه نکنم.
روی لبه تیغ راه خواهیم رفت. یعنی من قرار است راه بروم. پناه برخدا. ریسک بزرگی را شروع کردم اما زمان تصمیم‌گیری با‌خودم گفتم آدمهای موفق همیشه از نقطه‌ای پریده ‌ا‌ند که آدمهای معمولی به‌خاطر ترس از ارتفاع جرات پرش نداشته‌اند. گرچه ممکن است موفق نشوم ولی درحال حاضر فقط به‌موفقیت فکر می‌کنم. اگر بخواهم رشد کنم باید از این فرصت استفاده می‌کردم. از آن شترهایی‌ست که عمری یک‌بار دم درخانه‌ات لم می‌دهند..
خوب است که درحال حاضر همه عشاق گرامی مفقود‌الاثرند. وگرنه من با این روحیه عشق‌پروری که دارم، قاط می‌زدم و شرکت بدبخت را لابلای عشق و قرض به‌عمق اقیانوس می‌فرستادم.
فعلا فقط وقت دارم تا فکر کنم و کار. عشاق هم لابد در زمانی که باید بیایند، می‌آیند.
معلم موسیقی عزیزم توبیخم کرده و چون هی جلسات را امروز به‌فردا کردم، سه‌هفته نمی‌آید. این هم زیاد بد نیست گرچه دلم برایش تنگ می‌شود. فعلا که همین دو تا و نصفی آهنگی را که بلدم ، خوب می‌زنم و باهشان کیفم کوک می‌شود.
دلم برف می‌خواهد. حسابی..از آنها که باعث می‌شوند روی مبل لم بدهی، یک شال گرم دورت بپیچی.. کتاب را برداری و با لیوان چای و پای سیب حال کنی..و صبح‌ها به‌زور از تخت رخصت بگیری.. برف عالی‌ست.. مخصوصا که حالا راه کنار آمدن با سرخوردن را کشف کرده‌ام..خدا پدر آژانس را بیامرزد..
با‌خودم کار می‌کنم. تا مستقل از همه اتفاقات بیرون باشم. تلاش بسیار، تمرکز و قدرت نیاز دارد. دارم همه سعی‌ام را می‌کنم.که یک پکیج کامل باشم. و فکر می‌کنم در مقایسه با اکثر کسانی که می‌شناسم، وضع مناسبی دارم. زمانم در راه مثبت خرج می‌شود. وقت اضافی ندارم. ورزش و موسیقی و کتاب و کار و فامیل و مسافرت و ...
هیچ شباهتی به آن خانم مجرد چهل و چهار ساله هم‌سفر هندم ندارم که از هفت صبح تا هفت شب کار می‌کند، به‌خانه که می‌رسد شام درست می‌کند و ساعت نه خواب است. زمان برای همه کارهایی که دوست دارم، کم می‌آید. از خوابم یک‌ساعت کم کرده‌ام و کلی کیف می‌کنم.
صبح ساعت شش بیدار می‌شوم .. به‌خانه و گلها می‌رسم و ساعت هشت سرکارم. شب ساعت دوازده روی کتاب خوابم می‌برد...
شنبه تعطیل را خیاطی خواهم کرد!! بلاخره باید چهل تکه را از یک‌جایی شروع کنم...

راستی دلبرکان غمگین من را خواندم. درباره‌اش یک پست جدا خواهم‌نوشت.
مارکز نازنین من..چرا با خودت این کار را می‌کنی؟؟ لطفا دیگر ننویس اگر قرار است مزه عشق سالهای وبا را از من بگیری.

Posted by froogh at December 25, 2007 9:58 PM