فروغ

یاد گرفتم که باید در این دنیا اهلی شد و گرنه می خورندت، یاد گرفتم که روح آدم برای بعضی ها آنقدر عظیم است که از آن می ترسند و می خواهند لهش کنند. و من تبر را از دستشان گرفتم و خودم را خود، تکه تکه کردم . من تکه هایم را مدتهاست گم کرده ام

یاد گرفتم که باید در این دنیا اهلی شد و گرنه می خورندت، یاد گرفتم که روح آدم برای بعضی ها آنقدر عظیم است که از آن می ترسند و می خواهند لهش کنند. و من تبر را از دستشان گرفتم و خودم را خود، تکه تکه کردم . من تکه هایم را مدتهاست گم کرده ام

Agar oon tekeh ra ba khodat dashti hanooz, chekar mikardi?

Agar chizi ra be bad sepordimash begozarim dar gerowe bad bemanad...shayad behtar bashad...

زیبا بود. یا به قول آدم ها تلخ بود. این حس که نوشته ای خیلی وحشتناک است... راستی گمانم همشهری من هستی. این را از یک پست دور در خاطر دارم...

فلسفه قشنگي داشت اين يادداشت
دوست داشتمش چونان آن تكه

elahi... taAssor bar anGiz bood neveshtat:(

اوهوم ...

Salam - Jaleb Minevisid - Pirooz Bashid

دقیقا همین روزها این حس در من بوجود آمده و تمام روزها و شب های من را به هم ریخته ... حتی در خواب هم پریشانم ...
این حس خوبی نیست و هر کاری می کنم از دستش نجات پیدا کنم فایده ای نداشته در این چند روز ... وقتی این پست را خواندن گریه ام گرفت ...

از رشته های کهنهء قالی
تا نبض من که در رگ دستم میلرزد
تا خط ـ آبی ـ روی شقیقهء تو

اشتباه نکن
تاریخ را و گذشته مان را
من و تو نرفتیم
تمام وسعت دنیا
سیالی بود
داغ
- مثل خواستن -
من و تو هم گاهی
گرما زده می شدیم
غرب و شرق زده میشدیم
پس میزدیم و پس زده میشدیم
راه دور نرو
از خودمان گاهی حتی ،
زده میشدیم
.
..
...
و پیرزن
که در طرح های کوته قالی
رگ های من و تو را
در هم
می بافت
...
..
.
وقتی که هیچ کس به من و تو نگفته بود
برای چه بودیم
...بودن را
بلد نشدیم .
....
غصه نخور مرد
....
دنیا ، بازی های کوچکش
به قدر آبنبات چوبی روی خاک افتاده برای من و تو بزرگ است
...
اما .

یک جایی
یک نفر
یک روز
به من و به تو
خواهد آموخت
...
که اینهمه درد و خارش و التهاب
نشانهء یک عضو بارور است
که دارد می روید
...
بالهایمان را
قول بده
جز به آسمان نسپاری
...
تمام قصه همین بود
نقطه
تمام .
\\
این شعر را دیروز یکی از دوستام توی وبلاگش نوشت متاسفانه وبلاگش عمومی نبود که لینک بدم..برات کپی کردم.....

فروغ:
مرسی دوستم.. عالی بود.

این تلخ ترین حسی بود که تو ی چند سال با تو بودن خوندم....از همون موقع هایی که ملکوتی نبودی تا به الان......تلخ بود فروغ!تلخ.....دلم میخواد برات یک دنیا انرژی مثبت بفرستم

یک راه حل برای بر نخوردن به این جور مشکلات میتواند این باشد که وجودمان را تکه تکه نکنیم تا تکه ها گم نشوند ولی چه فایده اگر تکه هایی از وجودمان را نزد کسانی که دوستشان داریم به امانت نگذاریم!؟ شاید فقط باید کسی را انتخاب کنیم که لیاقت نگهداری از تکه ها را داشته باشد
فروغ:
من خودم تکه ای از خودم را شکستم و خورد کردم.

براي من طور ديگري اتفاق افتاد. دوتا ساعت مچي ا مارك ديپلمات بود كه هردوتا روي هم 5000 تومان قيمت داشتند. حدود 10 سال پيش. گرفتيم به اميد روزي كه باهم بهترش را انتخاب كنيم. يادم هست كه همراه آن ساعت يك كوه عشق هم هديه گرفتم. انقدر سنگين كه مرا ترساند. ميداني گاهي آدمها از نثار بيدريغ محبت از سوي طرف مقابلشان ميترسند. يعني ميبينند كه نه آمادگي پذيرش آن را دارند و نه لياقتش را. لياقتش را نداشتم.چيزي كه بعد از 10 سال هنوز توي قلبم چنگ مي اندازد و آزارم ميدهد همين است كه لايق عشقي كه نثارم شد نبودم. ميدانم كه تنهائي فعلي عقوبت همان گناه نابخشودني است.نميدان كه آيا عذابي بالاتر از تنهائي هم خدا آفريده است يا خير. تنهائي درد بيدرمان بزرگيست. يادم مي آيد همينكه آن ساعت را از دستش گرفتم شروع كردم به بدخلقي. بيچاره نميدانست چرا. نميدانست كه من از اين همه عشقي كه بود ترسيده ام. مثل گربه اي كه در تنگنا گرفتار شده و چنگ مي اندازد شده بودم. روحش را زخمي كردم. گذشت تا اين كه در پس سالها از او تنها ساعتي به يادگار ماند و تنهائي من.ساعتي كه حتي يك لحظه از خودم دورش نميكردم. آخريها شيشه اش هم شكسته بود. هنوز هم باارزشترين چيزي هست كه در زندگي ام داشته ام. بهترين چيزي كه در زندگي داشتم. يك سال پيش بود كه در آغاز سفر گم شد. نميدانم كجا. در كدام فرودگاه . كدام كشور. نميدانم اما هنوز هم گاهي وسائلم را براي پيدا كردنش زير و رو ميكنم. اما هرگز پيدايش نكردم. ساعتي كه الان روي دستم نشسته 400 دلار مي ارزد. نميدانم شايد در ايران گرانتر هم باشد. خيلي از آن قشنگتر است. اما من با كمال ميل حاضرم با آن ساعت عوضش كنم. روي اين ساعت يك ذره هم عشق نيست. متاسفم...

من دارم به این نتیجه میرسم که دیگه نباید برای یادداشت های شما چیزی بنویسم. کلماتم کم میاد . فکر میکنم حق با انار باشه.

می فهمم... :(

دلم میخواد یه چیزی بنویسم اما نمیدونم چی بگم. خیلی خوبه که انقدر به کلمات مسلطی.