فروغ

نمی شه دخترم رو عروس نکنم؟

دیشب به‌شدت عصبی و ناراحت بودم. از دست مسئولین نمایشگاه و از دست خودم که چرا آن‌قدر عصبانی شدم. من که عادت دارم تمام طول راه سفر را می‌خوابم، نه‌تنها بین راه بیدار بودم بلکه شب را هم به‌سختی خوابیدم.هرقدر به‌خودم فرمان ‌دادم که دست از سرزنش‌کردن خودم بردارم، نشد. تا حدی که همه قابلیت‌ها را زیر سوال بردم و دست آخر گفتم هیچ‌وقت مدیر خوبی نخواهم‌شد.
خوب البته این پروسه رفتاری من است. قبلا که گفته‌بودم. تحمل، انفجار، سرزنش کردن خود و بعد وارد فاز منطقی شدن.
امروز که با آرامش فکر کردم، متوجه شدم عصبانیتم درست بوده. قرارداد نمایشگاه را یک‌بار دیگر خواندم و دیدم هیچ جا اثری از این نیست که وظیفه داریم تا روز آخر حضور داشته‌باشیم.بعد که با پرسنل‌مان که هنوز به‌زور در نمایشگاه هستند، صحبت کردم، گفتند مشابه دعوای دیشب ما بازهم درمورد چند غرفه‌دار دیگر تکرار شده و مسئولین به‌آنها هم اجازه تخلیه نداده‌اند. فردا مراسم اختتامیه با حضور استاندار است و رفتن ما باعث شرمساری برگزارکنندگان خواهد‌شد.
این تجربه باعث شد که برای نمایشگاه کیش،حواسم را جمع کنم. در قرارداد مکتوبی که برای حضور در آن فکس کرده‌اند اثری از خط و نشان‌کشیدن نیست. فقط قربان‌صدقه‌مان رفته‌اند که پول را به‌چه حسابی واریز کنیم و مهلت پرداخت تا کی است و تنها درخواست‌شان رعایت شئونات اسلامی‌ست اما در سایت نمایشگاه تا شده شرط و شروط گذاشته‌اند. بازهم دستشان درد نکند که یک‌جایی حرف‌شان را نوشته اند. حالا حداقل برای گرفتن هتل و برنامه‌ریزی می‌توانم هماهنگ کنم.

دیروز نوشته بودم که بازدید کننده نداشتیم و بعد نوشتم که با روستاییان زیادی برخورد کردم. باید توضیح بدهم .
نمایشگاه حداکثر روزانه ده بازدید‌کننده داشت. از این تعداد شاید سه نفر روستایی بودند. دو نفر مغازه‌دار و یک‌نفر مربوط به‌ارگانهای وابسته. بقیه هم خانواده‌هایی که به‌هوای خرید می‌آمدند و چون فروش درکار نبود، برمی‌گشتند.
برای من که تا به‌حال درمورد کار با مصرف کننده اصلی-روستاییان-برخورد نداشتم، دیدن آنها جالب بود. بدون واسطه نیاز و نظرشان را می‌شنیدم و استفاده می‌کردم. اما به‌نظرم برای هشت‌ساعت، ده نفر بازدید‌کننده ، کم است. این نه‌فقط نظر من که نظر افراد دیگری که سابقه حضور در نمایشگاه‌های استانی را داشتند، بود.
خلاصه گذشت. تجاربی کسب کردم. خسته هم شدم. جوش بی‌خود و بی‌جهت هم زیاد زدم. اما تازه آنجا بود که فهمیدم شرکتم را بسیار زیاد دوست دارم. من از بدو شروع به‌تولید این‌شرکت همراهش بوده‌ام و حالا سپردنش به‌دست دیگران عین عروس‌کردن دخترم می‌ماند. بی‌خود نیست که می‌گویند شاخ‌گاوی بدتر از داماد نیست !!

Posted by froogh at November 10, 2007 7:02 PM