فروغ

پول و دیگر هیچ

همین حالا از ماموریت سه‌روزه برگشتم. نمایشگاه تا اینجا گذشت. تقریبا بازدید‌کننده ای نداشت. شرکتی که کار برگزاری را به‌عهده گرفته‌بود بسیار ضعیف عمل‌کرد و همین شب برگشتن دعوایمان شد و خستگی روی تنم ماند.
می‌خواستیم فردا غرفه را خالی کنیم ولی اجازه تخلیه تا یک‌شنبه که روز آخر است نمی‌دهند.و سر همین دعوا کردیم. ماندمان به‌خاطر هیچ هزینه زیادی دارد. من آمدم و فردا و پس‌فردا کس دیگری جایم می‌ماند.
چقدر از نمایشگاه برگزار‌کردن می‌ترسیدم. فقط تجربه‌ای شد که بفهمم ترسم بسیار بی‌خودی بود.
بعد از این باید حواسم را جمع کنم. بی‌خود نیست که ما جهان‌سومیم. هیچ مسئولیتی نداریم. نه درقبال پول مردم و نه در قبال زمان. همین‌که پول را بگیریم، کافی‌ست تا مشتری را به‌حال خودش رها کنیم. تعداد شرکتهای موفق ایرانی بسیار کمند. آدمهایی که متعهد عمل‌ کنند. کیفیت را تا آخر حفظ کنند و خدمات بعد از فروش را مثل آدم ارائه بدهند.
البته مردم هم عاقلند. کیفیت خیلی زود جای خود را باز می‌کند. بسیاری از مردم ما به جنس خارجی علاقه‌ دارند نه برای اسم خارجی، برای اینکه می‌دانند با کیفیت ثابتی روبرو می‌شوند. بگذریم از چین که دست ما را از پشت بسته.
در این نمایشگاه با روستاییان زیادی برخورد کردم. درواقع گیرنده نهایی محصول ما روستاییان هستند. و برخلاف تصور عموم، بی‌استثنا می‌گفتند که دیگر فهمیده‌اند کیفیت قیمت را تعیین می‌کند. حاضرند محصولات اروپایی را با پنج‌برابر قیمت ایرانی بخرند ولی مطمئن باشند که خسارتی نمی‌خورند. البته یک‌چیز را هنوز نمی‌دانند. ما ایرانیان کارکشته در تقلب ، بسته‌های اروپایی را باز می‌کنیم، نصفش را با جنس بی‌کیفیت پر می‌کنیم و کاملا با سلیقه همان اروپایی بیچاره بسته‌بندی مجدد می‌کنیم.
همه‌چیزمان به‌هم می‌آید.
...
راستی :
1- بابت دیر پابلیش شدن کامنتها ببخشید که نبودم. و ببخشید که خیلی خسته ام و نمی توانم جواب بدهم. اما یک چیز جالب است که عقیده غالب بر این است که زمان زخم را کهنه می کند و الزاما شفابخش نیست. داشتم به داروی زمان امیدوار می شدم.
2- کسی می داند از این شرکتهای مجری برگزاری نمایشگاه ها باید به چه ارگانی شکایت کرد؟ رییس شان کیست؟

Posted by froogh at November 9, 2007 9:45 PM