فروغ

بابا ول کن این افسار خشمو : دی
من شرطی شدم. میام اینجا می بینم هیچی ننوشتی. کجایی دختر؟

كي ميدونه چند تا وبلاگ توي دنيا هست !؟ تو رو اندازه همه وبلاگ هاي دنيا دوست دارم

اون بزرگ امام معصوم بوده و منظور از شيرينی نتيجه‌ی فرو خوردن خشمه.

فروغ جان زياد غصه ش رو نخور ما هم اينجا بعضي اوقات مقهور عصبانيت تو ميشيم ! فقط نميدونم براي اينكه ديگه مقهور نشيم بايد قربون صدقه تو بشيم يا خودمون :)ا

فروغ:
:))))))))

دوست عزيز ... من از دسته آدمهائي هستم كه موقع عصبانيت هم كاملن آروم هستم اين چيزي هست كه بقيه بهم بارها و بارها گفتن ... اما من هم هميشه شاكيم از اينكه چرا اون لحظه اي كه عصباني ميشم حرف دلم رو نميزنم و به طرفم نشون نميدم كه عصبانيم
فروغ:
دوست عزیز بعضی از آدمها آرامند مثل تو . شاید چون ابراز خشمشان و بیان علت ناراحتی برایشان بسیار سخت است.
اما بعضی دیگر ارامند چون در آن لحشه دقیقا می دانند چه واکنشی درست است و حتی می توانند طوری ناراحتی شان را ابراز کنند که آتش تندتر نشود.و یا بگذارند برای وقت بهتر. به هر حال به شرایط تسطز دارند.

راستي اگه ممكنه كمي از وضعيت جديد كار بنويس
خيلي وقته بي خبريم ها

واي فروغ خدا كنه اين ترفند در مورد منم كارساز باشه بايد تمرين كنم.

من هم دقیقا همین مشکل رو دارم . روی عصبانیتم کنترل کمی دارم و موقع عصبانیت کنترل کمی روی زبانم . من هم سعی میکنم این روش رو امتحان کنم و اگر تجربه به درد بخوری داشتم باهات درمیون میذارم

سلام
بد نیست گاهی از تصویر و عکس هم در وبلاگتون استفاده کنید. تنوعی است برای خواننده وبلاگ شما!

بزرگی دروغ گفته فرو خوردنش اصلا شیرین نیست. مثل زهر مار می مونه

سلام فروغ عزیز
به طور اتفاقی با دل نوشته هاتون آشنا شدم
خیلی زیبا و صادقانه احساست رو بیان میکنی
این زیبایی است این نمایشنامه زندگی است :1
بازیگر تویی
تماشاگر تویی
نویسنده ی داستان تویی
خواننده موسیقی متن تویی
همه اینها تو هستی
تو یکی
"اشو"

webloge jalebi darid

بهترين كار اينه كه در موقع عصبانيت نه حرفي بزنيم و نه تصميمي بگيريم

راستی شوکین جون..نبودی..دلم برات تنگ شده بود..

به همن هم غبطه بخورید(چشمک)...چون کم پیش میاد موقع عصبانیت حرفی بزنم که پشیمون بشم...ولی خیلی وقت ها شده که پشیمون شدم که چرا موقع بحث یا مثلا دعوا این حرف و بهش نگفتم...یا چقدر خوب می شد اگه اینجوری جوابشو می دادم ..من هم به اون هایی که این جوری هستن..غبطه می خورم......

بنده را هم در غبطه خود شريك بدانيد
:)

ببین من یه چیزی یاد گرفتم.همین تمرین بالا رو اگر مرتب تکرار کنی دیگه بهش عادت می کنی و یادت نمی ره.یعنی دیگه هر موقع عصبانی بشی ناخودآگاه مغزت همچین فرمانی می ده !باور کن.البته خیلی سخته ها.ولی من یه جایی خووندم که بیشتر رفلکس های عصبی ما از روی عادته.مثلن ممکنه شبیه به پدرمون عصبانی بشیم .

آدم هايي هم هستند که از روي ميميک صورتشون اصلا نميشه به احساساتشون پي برد. وقتي اتفاقي ميافته ، حرفي زده ميشه و يا تصميمي گرفته ميشه اصلا نميشه فهميد نظر اين آدمها راجع بهش چيه. من بعضي موارد به اينجور آدمها هم غبطه ميخورم
البته در محيطهاي کاري

jaee khondam ke mogheh khashm mavadi to badan tarashoh mishe ke be andaze same mar, khatarnak va samie. asabaniat ham be roh asib miresoone va ham be jesm.

فروغ خانم ِ ما،
پست پاییز فصل آدم‌های تنها، بسیار خوب نوشته شده...حسی و پاکیزه. بسیار دوست داشتنی و به یاد ماندنی.ممنون:)

فروغ: خواهش می کنم. :)

ادم باید تو عصبانیت سعی کنه همه پلهای پشت سرش رو خراب نکنه و الا عصبانیت هم گاهی لازمه....

بدتر از عصبانی شدن و از دست دادن کنترل اینه که زبان رک گویی هم داشته باشی و از عهده ی مدیریت این زبان، حتی در مواقع آرامش هم بر نیای. این دقیقا مشکلیه که من همیشه با خودم دارم و تا حالا هم راه حلی براش پیدا نکردم.

منم به اون آرامشه غبطه می خورم، به خصوص وقتایی که از عصبانیت می لرزم

زياد اميدوار نباش كه دستورالعمل يادت بمونه. چون در مواقع خشم، مغز به كلی تعطيل می‌شه ;)

بزرگی گفت: خشم چون كوه عظيمی است كه فرو خوردنش همچون عسل شيرين است