فروغ

یک جمعه با امید

خوب شما باور می‌کنید که وبلاگ‌نویسی گاهی زندگی مرا زیرورو کرده؟ بگذریم از یک وقتهایی که زیر کرده.. ولی یک‌وقتهایی هم مثل امروز تاثیر شدیدن مثبتی داشته.
صبح بعد از خواندن کامنت سوسکی و نوشتن آن پست، با دوست نزدیکم حرف زدم. بهش گفتم : ببین.. من اگر هفته ای یک روز پیاده روی بروم، دو روز ورزش، یک‌روز فرانسه بخوانم، و روزانه یک ساعت تمرین گیتار داشته‌باشم، بعد از سه‌ماه یک آدم حسابی خواهم شد!! فقط کافی‌ست سه ماه برنامه برای زندگی داشته‌باشم. یک‌عالمه اتفاق مثبت هست که سراغشان نرفته ام و بعد برایش پیشنهاد سوسکی را تعریف کردم. گفتم می‌بینی که چقدر می‌توانم تنهایی را خوب زندگی کنم؟ سه‌ماه دیگر کلی دوست دارم، سازم را مثل آدم می‌زنم ،می توانم کمی فرانسه بفهمم و خلاصه این حرفها.
دوستم استقبال کرد و گفت لطفا با یک دست ده‌تا هندوانه برندار که خسته شوی.
من فکر نمی‌کنم این‌کارها فضای هم‌را و مخصوصا فضای مرا تنگ کنند. گرچه بارها نیت کرده ام فرانسه بخوانم و بعد از دو سه جلسه ول کرده‌ام، ولی در مجموع همه‌شان را دوست دارم. ورزش و موسیقی که فعلا هست. فقط پیاده روی و کمی فرانسه را باید اضافه‌کنم.
از صبح با‌همین افکار خوشم.
بعدازظهر به‌بهانه‌ای دم خانه خانم همسایه رفتم و گفتم شبها می‌آید پیاده روی؟ به‌شدت خوشحال شد و گفت که از تنهایی اینجا حسابی کلافه‌شده و هروقت صدایش کنم با کله می‌آید!!
بعد هم چند ایمیل و کامنت داشتم برای پای تئاتر و گردش. :)
خوب.. حالا باور کردید که وبلاگ گاهی واقعا آدم را بالا می‌برد؟

Posted by froogh at September 21, 2007 10:55 PM