فروغ

میدونی واقعا اونجور زندگی استعداد می خواد... ولی بقیه فکر می کنن شانس می خواد... مشکل همینه من شانسشو دارم استعداد عمرا... ولی حالا خودمونیم تو خودت پایه ی همچین زندگی هستی؟ شرط می بندم یه ماه هم نتونی دووم بیاری...ضمنا قابل شوما رو نداشت آبجی ;b

emshab az khondane weblogeton lezat bordam...

اره من فكر كنم تو پيريم خيلي غرغرو شم!

ديدي غضروف هم اولش نرمه،‌بعد کم کم که سنش زياد ميشه سخت ميشه. انگار يه لايه شاخي جلوي انعطاف پذيريش رو ميگيره
اين روال زندگيه فروغ
ولي کاش آدم اينقدر اعتماد به نفس داشته باشه که از گذر زمان و تغيير شرايط نترسه
خيلي وقتها دليل اين وفق ندادن خود کله شقي نيست،‌ترسه فروغ

کوبیدن دیگری
تحمیق خود
تبرئه خود...

بهرحال تجربه كالاي نايابي هست كه نميشه نديده گرفت! هر چند بعضي مانند ماري چنبره زدند روي كار و حاضر نيستن تموم شدن خودشون رو ببينن

سلام امروز ارزو كردم كاش يه وب لاگ داشتم
شايد تنهايي درد سختي باشه اما وقتي تنها باشي و كسي حرفاتو نشنوه سخت تره امروز بهت حسادت كردم كه باز تو كساني را داري كه بشنوند از غصه هات از دلخوريهات نا اميد نيستم فقط كمي غمگينم اما غمم اندازه من نيست داره خفه ام ميكنه ديشب فكر كردم دارم ميميرم باور نميكني التماس خدا را كردم كه توي تنهايي نميرم سخته وقتي حتا كسي كه بهت ميگه دوست دارم در اون لحظه پيشت نباشه و حتا وقت نداشته باشه باهات حرف بزنه

سلام
بسیاری از مطالبی را که نوشتید خوانده ام بنظرم خانم با سوادی هستید که نوع نگاه خوبی به زندگی دارید . اگر مایل بودید به ایمیل من پیغام بدید

این آدم‌های مسن که به سن بازنشستی رسیده‌اند و ول نمیکنند همه جا را احاطه کرده اند. فکر می کنم در آن سن یک جورهایی به کارشان عادت کرده اند و گرچه خوب میدانند وقت رفتن‌شان است نمی‌توانند بگذارند و بگذرند، به سادگی خود را فریب می‌دهند که دیرزمانی با افتخارات متعدد حرفه‌شان را گذرانده اند پس هنوز هم می‌توانند... من فعلا این حس را در مورد استادهای عزیز پیر و پاتال‌مان دارم

Forough Jon,

It is so strange to see that you are alway one step ahead of me. I go throgh the exact emotions and career challenges as a woman alone by herself. Sometimes I feel so close to you and like a psychic I look for your writings to see what I should expect next. I am breaking up with my friend and it is such a painful expereince, again, and again. I would love to hear some words from you.

فروغ عزیز. مدتهاست خواننده وبلاگت هستم و خیلی جاها می تونم حال و هوا و ناراحتیهاتو درک کنم. راست میگی بعضیها با چسبیدن زیادی به کار و افتادن از اون انرژ ی و شور کار در حقیقت سابقه خودشون رو خراب می کنن.نمونه اش رو تو کشورمون و تو زمینه های مختلف چه در کارو چه در ورزش زیاد داریم...شاید عکس همین مطلبه که باعث میشه افرادی مثل الویس پریسلی و مرلین مونرو همیشه در اوج باشن و واسمون جوون بمونن.