فروغ

عجیبه که آدم چه جوری ممکنه برسه به یه وبلاگ قابل خوندن:
قدیما جایی بود به اسم کافه نادری، جای دنجی برای کسانی که می خواستند راحتتر حرف بزنند، از اون کافه هایی که من عاشقشم. اما چون من هنوز به دنیا نیومده بودم نتونستم برم اونجا.
بعدا تو همین اواخر یه جای دیگه باز شد به اسم کافه تیتر، منم خوشحال بودم تا اینکه پلمب شد!
2-3 شب پیش داشتم وبگردی میکردم و دنبال یه کافه خوب می گشتم. رسیدم به وبلاگ "tropical café" یه سری زدم چیزی که میخواستم نبود اما تو لینک هاش اسمی جلب توجه کرد.
"فروغ"
برام یاد آور خاطره های خوب و البته بد بود.. کلیک کردم.
اول صفحه ات رو با بی میلی خوندم، اما بهم اونقدر انرژی نداد که تا آخرش برم. خوابم میومد، استند بای کردم و خوابیدم.
فردا و دنیای کار کل ماجرا رو از یادم برد تا شب که فرصت شد کامل حرفهاتو بشنوم.
احساس کردم تو هم سرنوشته من و "ف" رو یکجور دیگه تجربه کردی. همه حرفاتو شنیدم و حرفامو برات زدم. برا خودم جالب بود چون اولین بار بود که برای یه وبلاگ دیگه اینقدر بنویسم.

ده؟ تهران شبيه ده؟

اوم

خيلي خوبه كه اين قدر ساده مي‌توني به اين رخوت شيرين برسي

چه دهاتىِ باكلاسى :))

چه قدر خوبه که تو میتونی اینهمه از تنهاییت لذت ببری

جالبه . من هم تنها زندگی می کنم و دقیقا همه این کارهایی رو که شما امروز صبح انجام دادید من دیروز بعد از ظهر انجام دادم . خب یکجورایی بعد از ظهر پنجشنبه ام پر شد !! اما الان دارم لذتش رو می برم . راستی بشدت هوس ابگوشت کردم . الام می رم یه ماهیچه درست درمون (!) بار میذارم .