فروغ

یک نگاه، یک سخن

منم و سکوت و این خانه.. شمع روشن کرده ام.لیوانی چای..و غذا هم پخته‌ام..باید تقویت شوم. رفتم آمپول بزنم. دکتر نبود.
دکتر محله ما سی سال است اینجاست..اما به‌گمانم فقط آمپول می‌زند..یک خانه قدیمی دارد با یک باغچه پر از گلهای سجافی زرد و دراز مثل موهای پیرزنی که روزهاست شانه نخورده .. پریروز که رفته بودم پیشش، دلم خواست بگویم دکتر بگذار باغچه‌ات را برایت مرتب کنم.. رویم نشد. بعد باغچه‌اش را مجسم کردم با یک‌عالمه بنفشه و رز و نسترن ..و یکی دوتا درخت..
دکتر پیری‌ست..خیلی پیر..و از آدم تعریف می‌کند. مانتوی سفیدی پوشیده بودم و یک دامن سفید بلند. پرسیدم روی کدام تخت بخوابم؟ گفت: خانم خوشگل، تخت دوم.این تخت اختصاصی‌ست برای آدم های شیک‌پوشی که به من افتخار می‌دهند. تمیز‌تر از بقیه جاهاست.
مطبش همان زیرزمین خانه‌اش است. از آن زیرزمین‌های قدیمی که دیگر ازشان خبری نیست. روی دیوارهایش عکسهای بریده مجلات است.  یک مادر و یک نوزاد. مزمت سیگار و  ایدز.
فکر کردم چه خوب بود به‌جای آن عکسهای بریده شده بی‌سلیقه، یک قاب بزرگ بود از آنها که دختری بالبخند و یک کلاه سفید، هیس می‌گوید.. و یک گلدان بزرگ پر از گل‌های رنگی و دو‌سه‌تا ملافه سفید پاک و پرده های خوشگل..
دکتر را نگاه کردم و او طبق معمول همیشه گفت : نرخ همه چیز بالا رفته خانم، اما من سالهاست همان دویست‌تومان را می‌گیرم..پول را دادم و بیرون آمدم..
نگاهم به‌گربه پیری افتاد که لابلای گلهای سجافی زرد دراز کشیده بود.. و پیرزنی با موهای سفید که از پنجره نگاهم می‌کرد ...
و بعد فکر کردم که ...
دلم یک باغچه می‌خواهد.. یک گربه.. و نگاهی منتظر.

Posted by froogh at August 22, 2007 9:30 PM