فروغ

نگاه اول

امروز با ‌گل یاس حرف می‌زدم. چاکراها را برایم گفت و گفت که چاکرای او آبی‌ست. و گفت که می‌دانی خواهر.. مشکل ما این است که زیاد فکر می‌کنیم و برای همین گاهی سر‌به جنون می‌زنیم. گفتم افکار چهار من نه شاهی.. گفت نه .. مطمئنم که فکرهایمان بی‌ارزش نیست اما زیاد است.. برای یک نفر زیاد است..
زندگی من بیش از آن‌که بخواهد سخن باشد یا عمل، فکر است..و این آزارم می‌دهد.. بر روی جزییات دقیق می‌شوم. و موشکافی می‌کنم.. استنتاج می‌کنم. خودم را، مردم را.. زندگی‌ام را.. که چه شد.. چه کردم..چه کرد..
برای من گذشته دیر می‌گذرد..بسیار دیر..و فراموش نمی‌کنم..کلمات در ذهنم حک می‌شوند.و سالها باید طی شود تا کلمات را از یاد ببرم. و حرکات آدمها همه برایم معنا دارند..از کنار هیچ‌چیز به‌آسانی عبور نمی‌کنم..و همه اینها زندگی را برایم سخت می‌کند.
انگار هر اتفاقی که پیرامونم می‌افتد، ذره ذره با روحم واکنش می‌دهد..هرقدر بخواهم فکرم را متوقف کنم، نمی‌شود. اگر هم بشود، روزی مثل آتشفشان، زبانه می‌کشم..و می‌سوزانم..
برخلاف ظاهرم، نگاهم در همان لحظه اول برخورد با اتفاقات دقیق است..معمولا اشتباه نمی‌کنم. نامش را حس ششم بگذارم یا هرچیز دیگر، تفاوتی ندارد. به‌نظرم بس که در تمام زندگی به جزییات دقیق شده ام، شناسایی‌ام بی‌اشتباه است. اما به‌خودم اعتماد ندارم. می‌ترسم به آن برخورد اول با قضایا اتکا کنم. همیشه می‌خواهم فرصتی دوباره به آدمها و به زندگی بدهم..گرچه می‌دانم بیهوده است. پیش نیامده که فرصت دادن کسی یا چیزی را عوض کرده‌باشد..
بعد از این می‌خواهم فقط و فقط به‌خودم اعتماد کنم. مشورت‌کردن را کم کنم.. و اگر در نگاه اول پی به اشتباه بودن اتفاقی بردم، بی‌آنکه پی نشانه بزرگتری بگردم، رها کنم. هرکه می‌خواهد باشد.. هرچه می‌خواهد باشد.
تنها زمانی که بی‌هیچ فرصت دوباره‌ای بر سر قضاوتم ایستادم، هنگام طلاقم بود. خیلی وقتها به‌خودم می‌گویم زود تصمیم گرفتی..باید زمان می‌دادی.. و این وقتهایی‌ست که دلتنگ تنهایی‌هایم می‌شوم..اما در نهایت می‌دانم بزرگترین تصمیم درست زندگی‌ام همان بود.

Posted by froogh at August 21, 2007 6:47 PM