فروغ

جوجه های زردرنگ، بندگان معصوم خدا... یکی داشتم به طرز فجیعی ماند لای در حیاط و .... طفلی جوجه. فاتحه ای به یاد او

خيلي حس بديه وقتي‌كه يه زنداني در‌به‌در بگه >

هر چیزی استعداد و توانایی های محدودی داره که نباید بیشتر از اون ازش انتظار داشت . همانظور که جوجه های تو قابل آموزش نبودند چون محدودیت داشتند خیلی از آدم ها هم قابل آموزش نیستند. هیچ وقت مادر بزرگ من قادر به رانندگی نیست حتی اگر مربی اش مایکل شوماخر باشد.
آرزو می کنم که یک جوجه زرد نباشم . دوست دارم معلم خوب داشته باشم و قابلیت برای یادگیری و گرنه همیشه پر و بالم زخمی خواهد بود. ومن حتی کسی ندارم که سرم را روی سینه بگیرد و دلداری ام بدهد.

یاد ه بهترین خاطرات زندگیم افتادم! ...

ياد خودم افتادم كه همين كارو با گنجشكهاي بينواي كوچك ميكردم با دخترداييم بنفشه... يادش به خير نخي رو به پاهاي گنجشك ميبستيم و پرتشون ميكرديم هوا تا پرواز ياد بگيرن... چقدر خنگ بوديم نه؟ يكي نبود بگه قبل ازاين كه شما به فكر اين كار ثواب بيفتيد پرنده ها چطور پرواز ياد ميگرفتند؟

سلام،

فکر کنم توی اون ماجرای جوجه‌ها شما آموزش لازم داشتید
و الان که این درس رو گرفتید باعث رنجش جوجه‌های بیشتری نخواهید شد.
آمین
;)

ولی فروغ، جوجه زردا پرواز رو یاد نمی گیرن. جوجه عقاب که نیستن. ایستادن جلوی طبیعت؟

منم همیشه امیدوار بودم که جوجه‌های زرد کوچولوم پرواز رو یاد بگیرن

من همیشه فکر می کردم جوجه ها هم گریه می کنند اما گریه شان زرد است...

داستان همیشگی ما آدم ها

چه توهمي بودي8-}

آخی منو یاد جوجه کوچولوهای توی حیاط خونمون انداختی که چند تاشون زیر دست و پای ما که دائم ورجه وورجه می کردیم له شدن:(

این که گفتی قصه قدیمی ایه. خیلی وقته که این داستان هر روز و هر روز اتفاق می افته. برای من،برای تو، و برای جوجه های دیگه. و این وسط فقط اونایی ج.ن سالم درمیبرن که پوست کلفت تر باشن.
تازه با وبلاگت آشنا شدم. نوشته هات به دل مبشینه. خوشحال میشم گاهی اینطرفا هم سری بزنی.

غرق شدم

ببخشيد عشق من
ولي من مطمئنم تو بالاخره پرواز ياد مي گيري