فروغ

پر رو

به‌بعضی آدمها رو که می‌دهی،یک‌مرتبه به‌خودت می‌آیی و می‌بینی تا جایی که شده فضای تو را اشغال کرده‌اند.چسبانده‌شدی به‌دیوار، درحالی‌که دستشان روی سینه توست، هلت می‌دهند تا فرو بروی و نگاه خیره و دریده‌شان حالت را بد می‌کند.
اینها یک‌زمانی دوست بوده‌اند. اگر باهشان به‌این نقطه رسیده‌ایم، مقصر اصلی خودما هستیم که از فضای شخصی‌مان حمایت نکردیم و صبرکردیم تا هی جلو و جلوتر بیایند تا وقتی حس خفگی کنیم. در آن لحظه یا باید با فشار از خود دورشان کنیم و یا به‌بقیه مردن‌مان ادامه بدهیم.

Posted by froogh at July 17, 2007 2:14 PM