فروغ

mamnun az etelaat dar morede ahang.
shaad bashid

ای کاش زندگی را که ول میکردی زندگی هم تو را ول میکرد. ولی نمی شود. مگر ما در جایی غیر از زندگی/ زندگی می کنیم؟
رنجهای ما از بین نمی روند فراموش می شوند. اگر واقعا می خواهیم در آرامش بمانیم راهش این است که به خودمان دروغ بگوییم و در خلسه بلاهتی که این روزها هم مد روز شده است/ غرقه کردیم
حقیقت فقط رنج است و رنج
اما منظورم از این همه حرف همان قرقر کردن و نق زدن متداول نیست/ منظورم این است که ما باید وضعیت درد آور خودمان را بپذیریم. این هزینه ایست که باید برای تفکر پرداخت. مگر نه؟

ار شیا http://symptom.persianblog.com/

چه ماه شدید خانوم! خانه‌تکانی کرده‌اید یا خانه‌نویی؟ چون هر دو «خانه» دارد، باید بگویم خانه‌داری کرده‌اید! بهتان نمی‌آمد؛ اما چه خوب کردید و چه «عاقلانه»! مبارک است!

در اولین ثانیه‌های «شنیدنِ خانه‌ی جدیدتان» نمی‌دانم چرا این بیت سُکرش کله‌ام را گرفت که:
وای اگر تابد به زندان‌بانِ ریش/ آفتابِ عشقی از محبوس خویش.
دسته‌گلی فرضش کنید برای خانم خانه‌داری که شمایید!

(آدم پشت دستش را که بو نکرده! شاید تا رسیدن به خانه‌ی لیلاخانم دیسکانکت شدم و نرسیدم؛ یا رسیدم، سر کیف نبودند و سر کامنتم را بستند به آخور! پس عجالتاً تبریکم را به او هم، همین‌جا می‌گذارم!)