فروغ

yek roo takhtiyeh 40 tike khoshgle bedooz ba rangayeh khoshgle khoshgle!
dabirestan ke boodam, vase pardeh otagham yek pardeh 40 tike dookhteh boodam, yani 100 tike bood, ba'd hamishe ke negash mikardam miraftam to roya...rooza ham noor ke az poshtesh rad mishod otagh mishod 40 rang, sabz,zard,naranji, khoda boood...dar avalin forsat dobare system ro inja bayad piyade konam :) mashhad ham khosh begzare :*

كلي جالبه ها! آدم هفتاد ساله و گيتار و خياطي و قر و قر دوختن!
راستي اونجا رفتي به آقا رضا سلام برسون و بهش بگو مشتاق ديدار ...

من خودم عاشقه خیاطی کردن هستم
یکی از تفریحاتم اینه
البته اصلا دوره هم ندیدم خودم دوست دارم یه چیزایی بدوزم
اولش سخته اما اگه علاقه داشته باشی و حوصله زیاد زودی راه میوفتی بهت قول میدم

ميدونم كه باور نمي كني
من هم براي اين دو روز تعطيلي دارم ميرم مشهد
بعد از چند سال حدود سيزده چهارده نفر از بچه هاي دانشگاه دور هم
خلاصه اگه روز سه شنبه تو زشك يكي برات دست تكون داد جوابشو بده
آشناست

فروغ:
جدی؟ من ولی مطمئنم که زشک نمی رم! ولی با هم از همین راه مکاتبه می کنیم:)

شاید فروغ را دیدم توی همان احمدآبادی که خانه‌ی مادری‌ام هم همان جاست و من آفتابش را که روشن‌تر‌ و بیدریغ می‌ریزد روی درختهای بلند سی‌متری‌هاش، خیلی دوست دارم. من امروز عصر تا به آنجا برسم، 12 ساعت وقت دارم که کویر تنهای باوقار را دید بزنم از پشت شیشه‌ی قطار و «ندبه»‌ی بیضایی را بخوانم برایش و کوکوسبزی‌ام را با گوجه‌های سرخ تازه و خیارشور بخورم. برنامه‌ی کاملی است... هرچند، تو که فروغ نیستی! من هم اینی نیستم که می‌نویسد: تو! زشت می‌دانم «تو» خطاب کردن بانویی را که ــ دروغ یا تظاهر یا راست ــ سی سال از طرح کادش می‌گذرد. پس حالا که نه من منم، نه تو شما، عدم قطعیتِ شایدم، رنگ می‌بازد قدری؛ و حالا دیگر فروغ را البته خواهم دید توی پس‌کوچه‌های احمدآباد مشهد که وقتی من از روبرو بیایم یا از کنار هم بگذریم، او را هرگز نخواهم شناخت.
تنها حدس خواهم زد که توی این کوچه و پیاده‌رو، توی کیف زنانه‌ی کسی که گذشت، چند قرقره‌ی رنگی هست که همین تازگی‌ها، برای دوختن ملافه و روبالشی تختخوابش خریده است.
فروغ:
جدی ها!! خودم هم باورم نمی شه سی سال پیش بوده!!! شایدم کمی کمتر. به هر حال الان سی و هشت سالمه!

حالا که فکرشو می کنم می بینم اگه می ذاشت من کارمو خودم بکنم و اونقدر خودشو وسط هر چیزی نمی انداخت حالا من یه آدم دیگه ای بودم. من تو این هیژده سال بارها خواستم یه ژانومه بخرم. هی قیمت کردم. هی ترسیدم. موثر ترین قدمم امسال زمستون بود که یه مشت کاموا خریدم و میل. و یه خودآموز بافتنی. پریروزا کیسه رو ته صندوق عقب ماشین پشت یه کسیه از توپای فوتبال و مخروط های آموزش فوتبال پیدا کردم. دیدم من حتی جرات نکردم که کاموا ها رو ببرم تو خونه

فروغ: اوه. نه.....بافتننی که خیلی سخته. منم هیچ وقت تمومش نکردم.

والا همون زمان طرح کاد هم من یه ریز سر کلاس با این و اون حرف می زدم و زر زر می کردم. و از زیر کار در می رفتم. آخرش مامانم می بر د با التماس یکی دو شب مونده به تحویل کار می داد به یکی کار و تموم کنه. یه بارم یه بلوز رو برد داد به یه مردونه دوز سر دزاشیب. فرداش من صفر گرفتم. فکر کنم اولین و آخرین نفر بودم که از طرح کاد تجدید شدم

فروغ: زیاد فرقی با هم نداشتیم. منم دکمه ها رو می چسبوندم روی لباس. تازه بعد از اینکه همشو مامانم دوخته بود. :))

کاملا با خاطره های مشترک فانوسی موافقم. می دونی فروغ این روزا خیلی بهت فکر می کنم. خیلی زیاد. زندگی هر کسی واسه خودش بالا و پایین داره.برای من بدتر از همه انتظار کشیدنه. یک انتظار مبهم. فکر کردن به روزهایی که شاید هیچ وقت نیان
مواظب خودت باش
سفر خوش بگذره.

اول از همه چی می خوای بدوزی فروغ؟

فروغ:
فكر كنم براي شروع يه دست ملافه و روبالشي رنگي براي خودم بدوزم. آخه از زماني كه طرح كاد داشتيم توي مدرسه يادته؟ من از همون موقع تا حالا خياطي نكرده ام !! اووووه!! سي سال شده !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!