فروغ

سلام
نمیدونم که چی باید بنویسم
فقط برام جالب بود که چند تا نسرین، نسرین هایی که معلوم نیست هر کدومشون از کجا با تو همراه شدن و چه انگیزه ای داشتن دست به دست هم دادن و کمک کردن که حال و ورزت تغییر کنه
خدا کنه خوب باشی و خوش
من هنوز هم به وسوسه اولین عبارتی که بالای وبلاگت دیدم میام و میخونمش
یادته
خدا یا مرا حقیر نمیران
برای دعایی که کردی همیشه امین بر لب هستم برای خودم و برای همه اونهایی که برام عزیز هستن

درود بر شما
ولي شادي هم هميشه اصالت نداردفروغ خانوم خانومي. نوعي خرسنديست كه به نظر من اصيل است كه ميتواند زاده غم هم باشد يعني گاهي غم بيش از شادي ستيسفكشن مياره مثلن حالي كه باشنيدن يك تصنيف غمناك گاهي به ادم دست ميده هرچي هست ازجنس شادي (با تمام انواع واقسامش) نيست جنسش چيز ديگريست پس صرفن شاد بودن در نهايت مشنگ بودن و الكي خوشي بودن است وشادي بايد حالت تقريبا تصادفي داشته باشدونه هميشگي ونه با پريود منظم وگرنه عادي ميشه كه .بسياري ازمسايل مشابه شما و حالات روحي شما را بسياري از مردم هم دارند وبسيارشون از كنار اين بسياري مسايل ارام ميگذرند.توجه به برخي (نه همه)نابسامانيهاي رواني انسان اونها رو گنده هميكنه تبديل به مساله شون ميكنه ميلياردهانفر قبل از ما اومدند ورفتند ما هم يكيش چقد خودمونو جدي ميگيريم خلاصه بدون تكيه به ابديتي جاودان و نسبي و ژله اي فكركردن راجع به 99.99 درصد كيسهاي زندگي همه چي بد جوري كشكي و جفنگ ميشه. ضمنن قهرماني سايپا را از صميم دل تبريك ميگم .يه مريض اسكيزوفرني از نوع حاد

khoshhalam ke behtari.
harfat yekam be ravaneh man ham komak kard. merci :*

سلام خيلي خوشحالم كه حالتون خوبه ؟

فقط وقتی شرایط زندگیمون بدتر بشه قدر داشته هامون را میفهمیم.یادمه همین 1ماه پیش مادرم ابراز ناخرسندی از شرایط کرد و بعد که دست پدرم شکست و مجبور شد تا حالا مریض داری کنه ؛گفت:هر سال چه ثدر از بهار لذت میبردیم و چه قدر بیرون میرفتیم.این ماجرای همه ماست

سلام فروغ خانم
من خواننده هرروزه شما هستم و واقعاٌ اسم فروغ را شايسته شما و وبلاگتون مي‌دونم ، اميدوارم شما هم مثل باقي بلاگهايي كه من هر روز مي‌خواندم فيلتر نشين!
درضمن خيلي خيلي خوشحالم كه بازي تعزيه‌خواني را تعطيل كردين به اميد روزي كه نمايش موزيكال را شروع كنين.موفق باشين

khob gahi bazi ha yadeshan miravad adami ke hich ghami dar zahar dar zendegiash nadarad ba an hame emkanat az chizhaye jozie va rizi ranj mibarad ke ghabele neveshtan nist
va hamin ruzhayash ra kond mikonad!

سلام،

اینکه زنده هستیم و فرصتی داریم هدیه‌ی خداونده. ولی بعضی موقع‌ها در اثر یک سری تجربه‌های خیلی دردناک و غم‌انگیز این هدیه که باید به‌خاطر داشتنش شاد باشیم به درد تبدیل می‌شه درد سیاهی‌ای که هرروز صبح ممکنه سینه‌ی آدم رو بفشره و آدم آرزو کنه که اصلا نبود.
خوشحالم که احساس خوبی دارید ولی یک چیزی در خوندن کلامتون احساس کردم:
«در این دوران چیزهای زیادی آموختم.. مثلا فهمیدم هیچ آدمی در دنیا مهم‌تر از من نیست. و مهم‌تر از شما. و هیچ اتفاقی مهم‌تر از زندگی‌مان نیست.
در دنیا کسی یا چیزی نیست که آن‌قدر ارزش داشته باشد که خودم و زندگی‌ام را برایش فدا کنم. امکان ندارد . برای هیچ احدی جز پدر و مادرم دیگر این فداکاری را نخواهم کرد. برای هیچ احدی.»
اگه از زبان کتاب «وضعیت آخر» بخوام بگم این همه تاکیدی که در کلام بالا هست یخورده به‌نظرم والدانه می‌آد، درسته که اگر آدم برای افراد اشتباهی زیادی فداکاری کنه درد می‌کشه ولی این دلیل نمی‌شه که همه‌ی آدم‌ها غیر پدر و مادر ارزش فداکاری رو ندارند و هیچ‌چیز مهمتر از خود آدم و زنده بودنش نیست، البته انکار نمی‌کنم که خیلی وقت‌ها آدم برای موجودات فراموشکار و بی‌ظرفیتی به اشتباه محبت می‌کنه و اون‌ها محبت آدم رو به بدترین وجه جواب می‌دهند.
بذارید از یه جنبه‌ی دیگه نگاه کنیم:
پاندول که نوسان می‌کنه رو که دیدید؟ اگه پاندول رو در یک جا خیلی دور از حالت تعادلش برای مدت زیادی نگاه دارند و یهو ولش کنند در نقطه‌ی تعادل نمی‌ایسته دقیقا در نقطه‌ای فراسوی تعادل مقابل اون چیزی که اول بوده قرار می‌گیره.
پاندول فهم مبنی‌بر تجربیات زندگی هم همین‌طوره چندبار نوسان می‌کنه تا در تعادل واقعی بایسته.

فروغ:
ممنون. موافقم كاملا. شايد حرفم واكنشي والدانه براي حمايت از كودكي كه آزرده شده.

هيچ کس جای هيچکس زندگی نميکنه و هيچکس نميدونه ديگری برای رسيدن به چيزهايی که داره (​که بهتره شکرگذارشون باشه )​ در مقابلش چيا رو از دست داده . از روح و روان و اعصاب و چه حرفها که شنیده و چه لحظات تنهایی تکی یا چند نفره رو تجربه کرده ..به نظرم بهتره کسی به ديگری بگه چطور زندگی کن يا چيو ببين . نهايتا هر انسان خودش با توجه به زاويه ای که مناسبش باشه زاويه ديدش رو انتخاب ميکنه .
در تلاش هر روزه ات موفقتر باشی فروغ جان :)

سلام فروغ جان. این کامنت جواب چیزایی بود که از خوندن وب لاگ شما یاد گرفتم. حالا بی حساب شدیم؟
بابت چیزایی هم که در آینده یاد میگیرم سعی میکنم جبران کنم
مخضوضا که فارسی نوشتن اینجا سخته
بازم ممنون از خبرای خوبت
باید بگم شیرین مینویسی !:)

Dear Foroogh
You are not so wrong. It's very normal for humans to expect more from their lives. Well, the problem is to define a proper border (red line) for our expectations