فروغ

من یا نسل من ؟

صبح را با گنجشک و بلبل در آزمایشگاه گذراندم.
زیرزمین را آزمایشگاه کرده‌ایم. همان‌جایی که یک سال قبل خودم در فضای پر از سوسک و خاک آنجا همین کارهای تحقیقاتی را انجام می‌دادم. فن هم نداشت. برای خودم عود روشن می‌کردم و آزمایشی را شروع می‌کردم و در حین کار کتابی هم می‌خواندم. حالا این دو نفر را به آنجا فرستاده‌ام. یک‌جوری حس می‌کنند تبعید شده‌اند. درحالیکه خودم خیلی دلم می‌خواهد محل کارم را به‌آنجا منتقل کنم. دوست دارم به‌سلیقه خودم درستش کنم. بزرگ است و می‌شود گلدان گذاشت و تابلوهای زیادی را به دیوار آویخت. سمپاشی مفصلی کرده‌ایم و هر هفته نظافتش به موقع انجام می‌شود. فن دارد و کلی تجهیزات و امکانات که زمان من خبری از آنها نبود.
انگار نسل من به قناعت در همه چیز عادت کرده‌اند. قناعت در تفریح.. در حجاب.. در کتاب..در کار.. در حقوق.. در امکانات تحصیل..
من خوشحال می شدم اگر سالی ماهی یک کتاب خوب اجازه نشر بگیرد یا یک فیلم خوب روی پرده برود یا بگذراند جوراب سفید ساق کوتاه بپوشم..
روزهای هفته را بدون تعطیلی سرکار می رفتم چون یاد گرفته‌بودم  رییس و معلم و بزرگتر، حرفشان مهم است.و چوب استاد به ز مهر پدر است. تاخیر و مرخصی هیچ معنایی نداشت. بعد از دو ماه کار که مرخصی می‌گرفتم و می‌رفتم مشهد، مدیرم تلفن می‌زد و مرخصی‌ام را لغو می‌کرد.و حتی برای روز عروسی یک روز مرخصی بهم دادند.
آن وقتها فکر می‌کردیم چون بی‌تجربه‌ایم نباید توقع بی‌جا داشته‌باشیم. اگر پاداش یا اضافه حقوقی می‌دادند، تشکر می‌کردم و حسابی شاد می‌شدم.
نسل جدید تفاوت های اساسی با نسل من دارد.
نسل جدید متوقع و طلبکار است. ما نه. ما همیشه بدهکار بودیم. اگر خیلی آدم حساب می‌شدیم، سربه‌سر بودیم.
قبل از سال پاداش خوبی به این دو پرنده کوچک دادم. اما بلبل حتی کلمه ای تشکر نکرد. گنجشک مهربان‌تر است. شاید چون شهرستانی‌ست و هنوز کمی از تربیت قدیم ، در میان شان جاری‌ست.
ابتدای سال هم اضافه حقوق بسیار مناسبی دادم. اما بازهم به همین منوال گذشت.
یکی از چیزهایی که در کتابهای مدیریت نوشته‌شده، این است که مدیر نباید توقع تشکر نه از کارمند و نه از مدیر فرادست داشته‌باشد. اما من فکر می‌کنم در عین حال، باید به آدم بودن مدیر هم فکر کرد.
سعی می‌کنم در عمل بهشان یاد بدهم که زندگی همیشه طلبکار بودن نیست. وقتی برای عید در کنار پاداش و عیدی، کادوهایی را که خودم شخصی داده‌بودم و باز هم هیچ عکس‌العملی ندیدم، برای کتاب‌ها و فیلمی که بهم کادو دادند، به بلبل تلفن کردم و تشکر کردم. و بعد از تعطیلات بهشان گفتم از خواندن کتاب‌ها بسیار کیف کردم. اینجا بود که آنها در پاسخ گفتند کتابهای شما هم در خانواده دست‌به دست گشته‌است. و فهمیدم می‌شود  کم‌کم چیزهایی را یادشان داد.
من بیشترین آموخته های زندگی‌ام را از مدیرانم دارم. و از این بابت همیشه احساس دین  کرده ام. حتی آقا شیره که واقعا دلم می‌خواست روز معلم برایش هدیه بفرستم و وقت نشد.

شاید تفاوت شدید این دو نسل، به‌خاطر تفاوت‌های شدید فرهنگی‌ست.
نسل من ، سریالش اوشین بود و روزنامّه اش کیهان و اطلاعات و موسیقی‌اش شهرام ناظری.با پدر و مادری که حضور مدام در همه قسمتهای زندگی‌ات داشتند،  زمان فیلم دیدن، زمان کتاب‌خواندن، زمان انتخاب دوست..
نسل جدید ، نسل ماهواره و اینترنت و چت و ایمیل است. با پدر و مادرهای کم‌وقتی که اکثرا دوشغله‌اند.خیلی چیزها را قبل از وقت دانستنش می‌داند و خیلی چیزها را همان زمان که باید بداند. ما بسیاری از چیزها را وقتی زمانش گذشت، فهمیدیم. به‌جای ما همیشه بزرگتر حرف می‌زد.. اینها خودشان حرف می‌زنند. و چقدر راحت. اعتراض می‌کنندو با آنچه به مزاقشان سازگار نیست، کنار نمی آیند ..
نسل من نسل شلوار  بیست و دو سانت ‌بود و مقنعه‌ای که تا آرنج را می‌پوشاند.. نسل جدید ، نسل موهای عجیب، لباسهای غریب، آرایش‌های تماشایی ست...و در کنار همه اینها عصیان .
نسل من مثل اوشین فقط بلد است احترام بگذارد، سکوت کند، تشکر کند و بابت هر حق کوچکی که بهش می‌دهند، ممنون باشد. حقی مثل دیدن یک تئاتر با رقص و آواز.
نسل جدید بلد است حرف بزند، فریاد بزند، لباس رنگی بپوشد، سکس داشته باشد، موسیقی بنیامین گوش کند، طلبش را بگیرد. فرقی بین بزرگتر و کوچکتر نداند.
و جالب است که هیچ کدام از ما دو نسل، در حقیقت آدمهای خوشحالی نیستیم ..
یک نسل غمگین..
یک نسل عاصی..

Posted by froogh at May 3, 2007 9:31 PM