فروغ

خدا رو شکر که آدمهاي خوب هم هستند .از چند شب پيش که راجع به اون راننده تاکسی نوشته بودی اعصابم خورد بود من هم !

لبخند کوچکت به دنيای پيرامونت رو به فال نيک ميگيرم .اين آرامش نسبی رو با بهای سنگينی به دست آوردين قدرشناسش باشين...فروغ کلی حسوديم شد به خواهر و برادرت

شما واقعا نویسنده توانايي هستيد...انقدر زيبا از يک اتفاق ساده ,يک حس قشنگ ميسازيد, گويا کلمات هم به حرمت حس قشنگ و پاک شما, همگی دقيقا سر جايشان قرار ميگيرند...خوش به حالت که اينقدر با خودت راحت هستيد...

خواهري نانازم دوستت دارم:)

خب به قول معروف این راننده تاکسی به اون راننده تاکسی در

آدم های ایران بد نیستند . متاسفانه جو زمانه بهشون القا کرده که بخور وگرنه خورده میشی . خب چه کار باید بکنن ؟

ببين فروغ صدا مياد ؟؟؟
آره ... اين دكتر عباس پارتيزان ما هر موقع مياد اينجا خجالت مي كشه حرف بزنه ولي در عوض به ما گفت كه اين دو بيت شعر رو بعنوان يادگاري روي تنه وبلاگ شوما حك كنيم

نه باغ و نه بستان و نه چمن ميخواهم
نه سرو نه گل نه ياسمن ميخواهم
خواهم ز خداي خويش كنجي كه در آن
من باشم وآنكس كه من مي خواهم

چه جالب! کامنت گذاشتم، شماره سکیوریتی با شماره فکس دفتر ما یکی بود؛ نه احتمالا فردا روز خوبی باشه :دی

هوووم! چقدر آرامش بخش بود، منم ممنونم که بیادم آوردی اینجا انسان‌های بسیاری زندگی می‌کنند