فروغ

زندگی میگذره به هر حال عزیزم
گرچه گاهی مثل غلتک پاچه بزی :(

سلام خوشحالم دوباره اومدم چند روزی تهران بودم مثل هميشه مرده و شايد مرده تر از هميشه ......
من با افسردگی دو قطبی مبارزه ای رو شرو کردم که نهايت از پای درش ميارم مدت زمانی کوتاه رو تعيين کن و بعد از اون دوباره چک کنيد.
در اين مدت خيلی بخونيد تراوشات ذهنی را در کاغذی بيشتر بلاگ رو آپ کنين با موسيقی بيشتر مست شين....مطمئن هستم اين شوک تغييراتی رو به وجود مياره اين دارويی ذهنی است که مشاورم برای من تجويز کرده و جواب هم گرفتم......
دوست داشتين گاهی اف لاين بذارين خوشحال می شم
سال جديد سرشاز از بهترينها برات باشه فروغ

سلام
باز چي شده ؟
دو هفته ما نبوديم ببين با خودش چيكار كرده
!!!!!!!!!!!!!!
اينجا رو هم درست كن
خيلي دلگيره

می دانی ؟ خیلی از ما همین حال و احوال را داریم یا داشته ایم .صعود و فرود این حس را می فهیم. خوب ،زندگی را که خیلی بفهمی چنین هم می شود.
شاد زی

مرغ زيرك چون به دام افتد تحمل بايدش.
راستي اگر ياد نميگرفتيم كه بايد گذاشت و گذشت زندگي چقدر سخت تر از اين ميشد. دوست ناديده ام. دوستت دارم . و ارزومند شادي مدامت هستم. هرچندشادي هم بدون غم معنائي پيدا نميكند.

خیلی خوبه که دوباره می نویسی که نرفتی. خییل خوبه که به کودکت فرمان می دی که نمیره

خوشحالم که سیبستان توانست محبتش را نثارت کند. خوشحالم که برگشتی
خوشحالم که مینویسی
خوشحالم که هستی . که من سالهاست به نوشته هایت خو کرده ام.
میدانم که بهتر میشوی.
میدانم .
تو کودکت را خوب میشناسی.
میدانم که خوبی و خوبتر خواهی شد.
با تمام اینها برایت بهترینها را آرزو میکنم. موهبت را و دل شاد را و عشق را.
دوستت دارم

جذابيت انسانی اينترنت اين است که آدم همان کسانی را که هميشه می خواسته بشناسد و دور و بر خود نمی يافته پيدا می کند. من نديده ميان خود با تو دوستی می بينم. خوشحالم اين دور و بر ها هستی. خوشحالم که برگشتی. سفيد يا سياه مهم نيست. من قلب غمگين آن سرزمين را می شناسم و می دانم آدم در آنجا گاه فکر می کند دچار دور باطل شده است. برايت دعا می کنم تا در اين سياهی تو بر تو درخت آتشی نثارت کند و راهت و دلت را روشن کند. راه که روشن بود دل هم روشن می شود. می دانی.

سلام فروغ
زیاد نوشته هایت رو می خونم ولی تا حالا نظر ندادم.
ولی این یکی رو نمی شه نداد. من هم این حالت رو دارم. وقتی با همه شادی که می تونم به دیگران بدم ولی دیگران نه تنها می شم تنهای تنها در بک برهوت و دلگیر بدون هیچ روزنه امید و همش با خودم حرف میزنم. ذهنی حرف می زنم و میگم چرت می گی ولی بازهم می گم بعد خودم مجبور یادآوری کنم زندگی کوتاه تر از این حرف هاست و چاره ای نیست مجبور می شم خوب بشم وای بحال روزی که قبول نکنم چاره ای نیست.

مرنجان دلت را خدا را
رها كن غمت را رها كن
مخور غم، مخور غم نگارا

man ham hamin ra migam .lotfan safidash koon

man hamin ra migam

ميدونی داشتم فکر می کردم تا حالا چند بار چنين حسی در زندگی برام پيش اومده ... چند بارخورد شدم و دوباره از نو شروع کردم... بارها ... بارها
عجب طاقتی داريم ما زنها

یادش به‌خیر ... من هم تا به حال دو بار وبلاگم را بسته‌ام به دلایلی کم و بیش مشابه.

این نوشته را کاملاً می‌فهمم. همه‌ی ما از این بالا و پایین‌ها داشنه‌ایم و خواهیم داشت. اصلاً زندگی همین‌ها است. خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم دنیا آن‌طور که باید و بر مداری که ما می‌خواهیم نمی‌چرخد. گاهی بسیار غمگین می‌شویم، گاهی اشک می‌ریزیم ...

شک نکن که هفته‌ی بعد حالت به‌تر خواهد شد و هفته‌ی بعدش به‌تر. همیشه اتفاق‌های تازه، همیشه امید و همیشه آسمان پشت پرده وجود دارد.

ما لازم داریم که این چیزها را مدام به خودمان یادآوری کنیم، یا یکی‌دیگر یادآوری کند. گاهی شما به من و گاهی هم ...

به هر حال هرچند به‌تازگی است که این‌جا را می‌خوانم، اما باید بگویم که نوشته‌های‌تان چیزی (حسی) دارد که آدم را، لااقل من یکی را، تحت تاثیر قرار می‌دهد و دوست‌شان دارم.

و كاش به زودي باز سفيد بشي :)