« باش | Main | ناگهان بانگ برآمد که خواجه مرد. »
دوشنبه 21 اسفند 85 :: March 12, 2007
مرا حقیر نمیران ..
تقصیر رفتار غریب روزگار است که گاه روح ، به چاه حقارت سقوط میکند..
بر سر چاه ایستاده ام .. و بر این حقارت سخت میگریم.
Posted by froogh at March 12, 2007 11:13 PM
نظر
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود
Posted by: مهدی at March 13, 2007 10:27 PM
آيا پنداشته ايم كه روزگار است كه ما را به ورطه سقوط به چاه حقارت مي كشاند و يا به پرواز به عرش و ملكوت وامي دارد؟
پس آنگاه ما در كجاي اين قافله ايستاده ايم؟ يعني به واقع كاره اي نيستيم جز ناظري بي اختيار؟ آيا بدانجا رسيده ايم كه ديگر هر گونه اختياري از ما سلب شده است!؟ بد نيست بر احوالمان بيشتر تامل كنيم و بر اطرافمان بهتر كنكاش. فراموش نكنيم كه روزنه هاي اميد بيشتري انتظارمان را مي كشند.
Posted by: كاميار at March 13, 2007 12:49 PM
عاشق حقارت روح را تقبل نمي كند
عاشق دمادم چيزي رانو مي كند
چيزي حتي بسيار بسيار كوچك را
Posted by: روياي باغ در نيمه شب at March 13, 2007 7:56 AM