فروغ

سال تموم میشه و منم و کارهای عقب افتاده، دیشب یکسره تا صبح بیدار بودم و یکساعت دم صبح خوابیدم.بعد چند وقت اومدم بلاگتو ببینم که واقعا ارزش وقت گذاشتنو داره فقط لطفا یه فکری بکن که من الان که دارم مینویسم نمیدونم موفق میشم کامنت بذارم یا ایراد میگیره.حالا اصل مطلب اینکه من تو زندگیم دون خوان رو پیدا کردم و سهراب رو که هر وقت تو اوج سیاهی غوطه ورم تنها کسانی هستن که دستمو میگیرن. ترغیب شدم برم سراغ میلان کوندرا شاید اونم به جمع ناجی های من اضافه شه.ممنون از نوشته هات

فروغ عزيز
به پيام رساناني چون كوندرا كه مي انديشم ذره ذره وجودم به رعشه مي افتد. جان مي گيرم. انرژي لايتناهي تمامي وجودم را تسخير مي كند. در فضاي ملال آور روزگار خود را بسان يك خوش شانس مي يابم كه توانسته ام از خواندن مطالبشان فيض ببرم.
سايرين را كه مقايسه مي كنم مي بينم چيزي در چنته ندارند نه در مقام عمل نه در مقام ايده. تلاشي هم نكرده اند تا آنچه را كه قابليتش را هم داشته اند بدست آوردند و افسوس مي خورم كه از دسته اول چقدر كم داريم. چقدر انگشت شمارند. اما همين تعداد را نيز همچو گوهراني درخشان بايد نگريست و به ديگران توصيه كرد. باشد كه امروزمان بهتر از ديروز و فردا هايمان از امروز پربارتر باد.
شاد باشيد.

ممنون از معرفی کتاب ، یادداشتش کردم تا در اولین فرصت بخرم. واقعا کار خوبیه که کتابایی را که می‌پسندیم به هم معرفی کنیم.

فروغ خانم يه فكري براي بلاگت بكن
مردم تا كامنت گذاشتم

فروغ
من نمی دانم بار هستی را چند بار خوانده ام ..شاید پنج بار... ولی می دانم.. برای همه آنها که می شناسم... یک نمونه در بارهستی هست..حتی خودم... بار هستی مجوعه همه است برای من.. یک چیز را هم از بارهستی یاد گرفتم.. که اگر آب کودکی را در سبد به کنار تختت آورد.. از آب بگیرش ... فکر نکن.. چون آب هر روز یک کودک نمی آورد..

فروغ:
آیدای عزیز..راست می گویی.. برای هر کسی در بار هستی نمونه ای هست.. و برای من هم..
راستی من همیشه سبدهایی را که اب برایم هدیه می آورد می گیرم.. و دعا می کنم ان قدر چشمم بینا باشد و دلم با حوصله که از دستشان ندهم.. و هیچ وقت پشیمان نشدم.