« خواندنی | Main | آیا من مجازی ام؟ »
پنجشنبه 10 اسفند 85 :: March 1, 2007
*
امروز ، از سر اتفاق، فهمیدم بین تصور من از تنهایی و آنچه به راستی تنهایی معنا می دهد، چقدر فاصله بزرگی ست..
..........
دوستم تلفن زد.. می گوید : بگو خدا رو شکر.. قدر این تنهایی را می دانم. بگو: تنهایی ام را می عشقم..
من تکرار می کنم.. و سعی می کنم خواب امروزم را فراموش کنم.
Posted by froogh at March 1, 2007 8:26 PM
نظر
foroogh jaan man hamishe az neveshte haat lezat mibaram, chnad saali hast ke khanadeie injaa hastam, hich deghat kardi hich vaght axi injaa nemizaari?! alaan sefide sefid shode
Posted by: اروس at March 4, 2007 7:26 PM
این جا، گاهی تنها می مانم... حوصله ام سر می رود.. فقط حوصله ام سر می رود و چیز دیگری نیست.. بعد که خودم رو مشغول می کنم... دیگر تنها نیستم.. همین است/؟ گاهی می ترسم...
Posted by: elham at March 2, 2007 10:11 AM
راه سعادت آدمی به نظرم هرگز از تنهایی عبور نمیکنه
هرگز
Posted by: reza at March 2, 2007 10:04 AM
ما آدما موجودات عجيبي هستيم
وقتي تنهاييم در به در دنبال اينيم كه از تنهايي در بياييم
و وقتي كه از تنهايي در ميايم دنبال يه لحظه تنهايي
Posted by: روياي باغ در نيمه شب at March 2, 2007 7:01 AM