فروغ

در جستجوی زمان از دست رفته

بپذیر امروز که در آن زندگی می‌کنی، پاره‌ای از زندگی‌ست..
 پاره‌ای از بودنت.
 بودنت را .. این بودن کوتاه را فدای دیروز و فدای فردا نکن.

 دیروز مرد.

هر چه بود .. هرچه شد.. خوب یا بد. مرد.

فردا هنوز به دنیا نیامده‌است.چه کسی می داند به از امروز باشد؟
چقدر زمان بودن آدمی کوتاه است. زمان داشتن هر‌چیز. فرصت استفاده. فرصت لذت‌بردن و حتی غمگین شدن برای چیزها. گاه حتی فرصت غمگین شدن را می‌بازیم.
فرصت غمگین شدن.

مثل من.

که زمان‌های زیادی پیش آمد.. که باید در غم آن زمان‌ها برای خودم یا برای از دست‌دادن‌ها سوگواری می‌کردم..

غرورم را پیش کشیدم و سوگواری نکردم.

اشکهایم را پاک کردم تا کسی نداند و نبیند. در‌حالیکه این حق من و حق آن ازدست‌داده‌ها بود.
امروز وقت بازگشت به‌آنچه در زمان خودش حقش را به جا نیاوردم، نیست.
من آن زمان را به‌باد دادم.
و زمان‌های زیاد دیگری را.. که در حق آنچه نصیبم می‌شود، بی رحم می‌شوم.

 و با بی‌رحمی سوگواری می‌کنم..

برای دیروز؟ برای فردا؟
نمی‌دانم.
فقط می‌دانم که قدر آن لحظه را از دست می‌دهم.

و مدیونم.

به‌خودم.
به زمان‌های از دست‌رفته.
به‌خودم.
درست است..

هیچ‌کس به‌غیر از من و به قدر من، به‌خاطر این ناسپاسی و این غرورهای بی‌جا، مغبون نمی‌شود

Posted by froogh at February 26, 2007 10:31 PM