فروغ

آرزوها-2

باید خودم را درست کنم. یک وزنه درونم آویزان کنم برای حفظ اعتدال. در همه جای زندگی.وقتی زیادی سبک می‌شوم یا وقتی زیادی سنگین..باید نگاهم را به‌افراد، به خواسته‌ها، به توقعات، به نیازهایم عوض کنم. نگاهم باید سفید و سیاه نباشد. باید از رنگهای دیگر استفاده کنم. رنگهایی که رنگ اصلی نباشند. قرمز و آبی و سبز و زرد و سیاه و سفید. اشکال من در همین است. من تیز و برنده و تک‌رنگ به‌همه چیز می‌نگرم. چون خودم همین‌طوریم. تیز و برنده و تک رنگ. عادت ندارم طیف داشته‌باشم. که اشتباه است. باید در زندگی طیف داشت. هر رنگی برای وقتی. هر ترنمی برای آدمی. هر توقعی برای جایی..
من باید نرمتر به زندگی نگاه کنم. آدمها را آدم ببینم. با محدودیت‌هایشان. با ناتوانی‌هایشان. با توانمندی‌هایشان. مثل خودم. گرچه من بسیاری از محدودیت‌های دیگران را ندارم. آزادی عجیب و غریب زندگی‌ام متفاوت است. اما باید بفهمم که این آزادی همه‌جایی نیست. و بفهمم که خیلی وقتها ترجیح داده ام، ته‌دلم، که اینهمه آزادی را یک‌جایی ، یک قیدهایی، به بند بکشند و من برای داشتن‌شان و به‌دست آوردن‌شان سختی بکشم.
این هفته منطقم از کار افتاده‌بود. هنوز هم کامل به راه نیافتاده. اما دارم سعی می‌کنم احساسم را گوشه‌ای بگذارم.. برای وقتهایی که نادرند در زندگی و می‌شود احساس را پرواز داد.. منطقم را زنده کنم برای نود و نه درصد بقیه زندگی که بی‌رحمی در حق خود است اگر در آن نود و نه درصد، احساس بیچاره را وادار کنی به‌پرواز ادامه بدهد و اوج بگیرد و بعد از آن بالاترین بالا بلندی دنیا با سر سقوط کند.
من باز قصه خواهم گفت.. من باز به‌زندگی رنگ خواهم پاشید..باز ترانه خواهم خواند..باز زیر باران قدم خواهم زد..
من مي توانم.

Posted by froogh at February 22, 2007 8:52 AM