فروغ

از رنجی که می برم

خوابم می‌آید ولی فکر می‌کنم اگر این حرفها را ننویسم نمی‌توانم از شرشان راحت شوم و کتاب بخوانم و با خیالی آسوده به‌خواب بروم.
از دست خودم ناراحتم. احساس می‌کنم آدمی در من هست که اصلا دوستش ندارم. آدمی که حرفهای بی‌خودی زیادی می‌زند و هنگام گفتن‌شان فکر نمی‌کند.. آدمی که راه های بی‌خودی زیاد می‌رود با آنکه می‌داند رو به‌ ترکستان دارد. آدمی که افراد را می‌رنجاند چون کمی تامل نمی‌کند.. آدمی که برنامه‌های زیاد و ناتمام دارد و پشتکار ندارد. آدمی که دلش می‌خواهد روحی سبک داشته‌باشد .. پایش به‌زمین بند نباشد و انگار چهارمیخ شده به همان زمین.. و خودش محکم‌تر از هرکسی این میخ‌ها را هی ثابت می‌کند..
معلم موسیقی‌ام می‌گوید همین که می‌دانی خری و اشتباه می‌کنی، کافی‌ست.. دیگر به تو نمی‌شود گیر داد.
البته او این جملات را برای ساز‌زدنم می‌گوید که عین خر می‌زنم و تمرین نمی‌کنم و پول زبان بسته را سرازیر می‌کنم به‌ناکجاآباد،  به امید این‌که معجزه‌ای بشود و شب بخوابم و صبح یک موزیسین از من متولد شده باشد.. اما من علاوه بر‌این‌که می‌دانم موزیسین نیستم و اشتباه ساز می‌زنم و در این‌زمینه خرم، خر بودنم در بقیه‌قسمتهای زندگی را هم می‌فهمم.. و این به‌نظر خودم خوب نیست..
آدم یا باید خر نباشد.. یا اگر خر ‌است ، از خربودنش بی‌خبر باشد.. اگر مثل من بدبخت شد و فهمید که خر است، لااقل کاری برای خرنماندنش بکند...
این‌که این وسط معلق باشی، زجر بی‌خودی و جانکاهی‌ست.. مثل این‌که سرجلسه امتحانی نشسته ای که کتابش را فقط ورق زده ‌ای و جای تمام جوابها را بدانی و هی‌بگویی جواب نوک زبانم‌است و نتوانی از نوک زبانت جاری‌اش کنی.. برای جاری شدن از فکر به‌عمل، تمرین لازم است و زحمت.. و من نه تمرین می‌کنم که آدم باشم و نه زحمت می‌کشم که خر نمانم .

Posted by froogh at February 2, 2007 2:11 PM