فروغ

چه خوب كه تو آن شاهزاده ام بودي

توی شرکت نشسته‌ام. تا این لحظه روز خوبی را گذرانده‌ام. چون کار کرده‌ام و حس نمی‌کنم به بطالت رفته باشد.
کلی فکر توی سرم هست..
امروز قلعه حیوانات جلسه دیگری داشتیم. با‌خودم فکر می‌کردم چرا آدم های قلعه حقیقتا دوست نداشتنی‌اند؟ حتی یک نفر با یک سبیل خوشگل ، موهای نقره‌ای و کت شلوار مشکی یا طوسی ندارند؟ این‌همه  را چطور با این موفقیت دست‌چین کرده‌اند؟

فکر دیگری که از دیشب ازش خلاص نمی‌شوم، ریزه‌کاری‌های اخلاق آدم هاست که چقدر مهم است و اگر عقل امروزم را داشتم هرگز با همسر سابقم ازدواج نمی‌کردم. که گفتن یا نوشتن یک کلمه چقدر می‌تواند بازگو‌کننده درون و تربیت افراد باشد. با‌اینکه تصورت و دیدت از ظاهرشان می‌تواند عکس باشد. و چقدر اهمیت دارد که از کنار این ریزه‌کاری‌ها به‌سادگی نگذری.چه در یک ارتباط عاطفی و چه در ازدواج. فکر می‌کردم به‌اینکه خودم به‌قول دوستم گاهی می‌توانم بسیار گزنده حرف بزنم. در دو کلمه و عقرب‌وار زهرم را خالی کنم. اما به‌نظرم نمی‌رسد که اگر حتی گزنده نیش زده‌ام، بی‌دلیل بوده‌باشد و یا نیش بدبویی زده‌باشم. فرق می‌کند که چطور گزیده شوی.. بی دلیل یا با دلیل.. با بی‌احترامی یا با احترام. و فکر می‌کنم آنچه مرز آدم‌ها را از هم جدا میکند نه سواد و نه مذهب و نه ملیت است.. بلکه همین معرفت است..
داشتم فکر می‌کردم در انگلیسی همیشه به‌ما یاد می‌دادند که به‌جای fat باید گفت:plump.. و من آن وقتها متوجه نمی‌شدم یک کلمه کوچک چقدر می‌تواند آزارنده باشد.. و حتی امروز هم که می‌فهمم و می‌دانم باز از کنارش می‌گذرم.. و با این گذر بی‌صدا، به خودم بی‌احترامی می‌کنم..
و فکر می‌کردم به‌اینکه چرا آدم گاهی می‌داند و می‌فهمد و باز تکرار می‌کند در حالیکه نیازی ندارد به‌هیچ‌چیزی... حتی ساعتی گفتگو با او؟

و آخرین فکرم این‌بود که باید برای تمام عمر یادم بماند که چیزهای باارزش زندگی‌ام را فقط وقتی هدیه کنم که بدانم هدیه گیرنده از صمیم قلب آمادگی پذیرش هدیه را دارد و می‌فهمد. برای من که اصولا دوست دارم دوست‌داشتنی‌های زندگی را با همه شریک شوم، کار سختی‌ست.. اما باید یادم بماند.

Posted by froogh at January 6, 2007 1:05 PM