فروغ

فرنچ تست

یک هفته گذشت از روزی که شب قبلش فکر می کردم دنیا به پایان خودش رسیده و فردایش که بیدار شدم دیدم هنوز زنده ام و مجبورم برای خودم کاری بکنم. خوشحالم که کاری کردم و زنده ماندم و آن روزهای سخت سه  روزی بیش طول نداشت..
آدمی جان سخت است. و پوست کلفت. معلم موسیقی می گوید دنیا اصولا جای آدمهای قوی ست و اگر قوی نباشی له می شوی. راست می گوید. من به کمک خودم با همین دستها و فکر خودم و خدایی که همیشه هست و صدایم را پاسخ می گوید، از زیر آوار زندگی رها شدم..
صبح تا 12 خوابیدم. صبحانه مفصلی درست کردم. بی گریه و شیون و دعوا با خودم، گلها را آب دادم. دوش گرفتم با اینکه عصبانی نبودم. آواز خواندم. کرم دیگری از زیر گلدان درآمد و بی آنکه مجبور شوم تی را سرشار از گه کنم، به آرامی با یک دستمال برش داشتم و روانه سطلش کردم. هنوز خوابم می آید. چندتا قرص ویتامین خورده ام چون فکر می کنم نیاز دارم به جسمم کمک کنم. از دیشب دوباره ورزش کردم. باوجود اینکه استعدادی به نام رقص ندارم، اما عربی رقصیدم. و فکر کردم زندگی ساده است. خیلی ساده. این منم که گاهی آن چنان بهش می چسبم که عین همان کرم از تی جدا نمی شوم و گیر می کنم توی توالت فرنگی و سرانجام گه مالی شده خودم را می کشم بیرون. زندگی ساده است. من از زندگی و از فرداهای نیامده اش می ترسم. از این که کرم زندگی نکند گازم بگیرد یا خونم را بمکد. وقتی ازش نترسم خیلی راحت می آید لای یک دستمال کاغذی و این منم که می توانم روانه سطلش کنم.. من به او غالبم.
حالا می خواهم بازهم بخوابم. کتاب بخوانم. کتاب پلیسی ام رو به اتمام است و اصلا حاضر نیستم آن دو تا کتاب ویرجینیا ولف احمق را بخوانم. افسرده و از خود متشکر. خودم به قدر کافی این دوخاصیت را بلدم دارا باشم. دلم یک رمان شاهکار می خواهد. یک رمان که مرا در خودش حل کند. چیزی مثل کتابهای سلینجر. یا هانریش بل. یک چیزی بهم پیشنهاد کنید.

Posted by froogh at January 5, 2007 3:17 PM