فروغ

خودم می دونم که دیوونه ام .. شما به روم نیارین :)

امشب معلم موسیقی‌ام آمد. فرشته ای بود که از آسمان رسید. با هم گیتار زدیم. یعنی من که سیاه‌مشق می‌کردم و او می‌زد. یک عالمه آهنگ های عالی برایم زد و آن قدر گفتم و خندیدیم که همه غصه‌های دنیا لابلای موسیقی گم شد و رفت.
برایم مهتاب ویگن را خواند و یادم داد که چطور بخوانم. گفت باید حاکم باشم. مثل خاله‌خان‌باجی‌ها نخوانم که التماس معشوقشان می‌کنند. محکم! با صدای بلند! طلبکار و به مهتاب دستور بدهم که ماه مرا از آسمان پیدا کند و بیاورد.
یک عالمه اسپانیش خواند و انگلیسی. و وقتی گفتم آن اهنگ دوصدایی پوران و منوچهر را با هم بخوانیم، گفت بگذار برایت آن چیزی را که خودم بلدم و کوچه‌باغی قدیم است بخوانم.. برایتان می‌نویسم. اصل آن اهنگ این‌است:
شب می‌یای .. سرشب می‌یای.. دم صبح می یا.. می‌یای به خوابم
دم به دم افشون کنی صدشاخه گل در رختخوابم..
الهی سربرندارم امشب از رو سینه تو...
قربون اون سینه روشن تر از اینه تو..
اگه بخوای ترکم کنی مجنون می‌شم من
تو‌کوچه ها ویلون و سرگردون می‌شم من
الهی سر برندارم امشب از رو سینه تو...
قربون اون سینه روشن‌تر از آینه تو...

این قشنگ تر از چیزی‌ست که قبلا شنیده بودم. گفت محکم و با صدای بلند بخوان. عین یک لات که حاضر نیست به معشوقش با صدای بلند بگوید عاشقتم. زیر لب می‌گوید و منت می‌گذارد. و دست آخر گفت:
شاشیدم به عشقی که ناله باشد و زاری باشد و التماس و گریه.

خوی شما بودید، فکر نمی‌کردید خدایم خودش را نشانم داده؟دیدین گفتم عاشقشم که همیشه برام هدیه می‌فرسته.
من خوبم. خیلی خوب.
و یک زن بزرگ که می‌خواهد با صدای بلند آواز بخواند و با محکم‌ترین ضربه بکوبد روی گیتار زندگی.

Posted by froogh at December 30, 2006 10:55 PM