فروغ

-سیزده سالگی با خوندن یک نوشته از لنین سوسیالیست شده بودم(در عوالم بچه گی). یکی دو سال سال بعد مکبر مسجد بودم. قران می خوندم. خوب هم می خوندم. جایزه هم بردم. نوزده تا بیست سالگی دعوا زیاد می کردم. یک دستگیری جدی هم به خاطر درگیری با یک پاسبان داشتم. الان ادم خیلی آرومی هستم .

- یک بار به خاطر یک پول خیلی بزرگ تقریبا وارد یک کار خلاف شدم. نمی دونم تقدیر بود یا اراده ولی به هر صورت همون اوایل کار برگشتم. این تجربه هیچ وقت دوباره تکرار نشد و اشتیاق ثروتمند شدن برای همیشه در من مرد.

- یک نفر از دوستانم با تقلب و رونویسی از ورقه من وارد یکی از دانشگاه ها شد. من هم قبول شدم ولی چون علاقه ای به اونجا نداشتم ثبت نام نکردم.

-خارج از کشور و درست موقعی که عشق و احساسات انسانی رو کمابیش حرف مفت می دونستم عاشق زنی شدم که عاشق من بود. مثل هر زیبایی دیگری به زیبایی تمام شد ولی برای هر دو ما یک خاطره خوب ماند. خوشحالم که یک رابطه خیلی زیبای انسانی رو ورای مرزهای نژادی، زبانی و مذهبی تجربه کردم.

-همیشه دوست داشتم یک بچه از پرورشگاه بگیرم و بزرگ کنم. چیز خارق العاده ای در مورد ژنهای من وجود نداره که بخوام اونا رو به کسان دیگری منتقل کنم. بچه ها رو دوست دارم ولی از ازدواج گریزانم و هنوز راه حلی برای این مشکل پیدا نکردم. اگر ازدواج نکردن من باعث سکته مادرم نمی شد (تک پسر بودن و این قصه ها) این تصمیم رو مدت ها پیش عملی کرده بودم. (این بند ربطی به بند چهارم نداره)

سعی کردم تاریک و روشن و در کنار هم بنویسم، درست مثل خود زندگی.
دوست دارم این آدمها هم اگر علاقه دارند چیزی از خودشون بنویسند. اگر که صدای من به اونها برسه: پدرام، تلخون،مرتضی نگاهی،رضا قاسمی و اکبر سردوزامی

شاد باشی و سلامت