« من پروانه توام.. | Main | عمر همان بود كه با دوست گذشت »

دوشنبه 4 دی 85 :: December 25, 2006 

شادي را به توان برسان

یکی برایم کامنت گذاشته که تو رو خدا فقط یک نوشته شاد بنویس.

اولین بار است که این‌چنین کامنتی دارم و واقعا  از این بابت خوشحالم.
(البته قدیم‌ترها، بعضی‌ها می‌نوشتند این‌قدر چس ناله نکن.. که همان معنا را داشت با بار منفی :) )



مدتهاست با خودم فکر می‌کنم خوب است وقتی دلشادم و سرحال، اینجا بنویسم. به‌عنوان یک وبلاگ‌نویس با تعدادی خواننده و با توجه به‌اینکه به‌دلیل سنم نسبت به خیلی از خوانندگان اینجا تجربه زندگی بیشتری دارم، دوست دارم وقتی سرشار از انرژی مثبتم، این نیرو را با شما تقسیم کنم. یعنی به نظرم وظیفه انسانی می‌آید. فکر می‌کنم حق ندارم آن چند دقیقه‌ای که به‌من سر می‌زنید و می‌توانید با یک لبخند ترکم کنید، به دقیقه‌‌ای دلگیر مبدلش کنم.
این عقیده کاملا شخصی من‌است.
همیشه شعر سهراب را به فروغ ترجیح داده ام، چون وقتی می‌خوانمش به من زندگی می‌دهد.. و کتاب ایرانی و فیلم ایرانی را دوست نداشته‌ام چون تمامش که می‌کنم حس می‌کنم از هر انرژی مثبتی تخلیه‌ شده‌ام.
البته منکر زیبایی فروغ یا دولت‌آبادی نیستم.. اما فکر می‌کنم فرصت کمی برای خواندن دارم و دلم می‌خواهد خواندن بال زندگی‌ام باشد نه بار روحم.
به‌هرحال اینها را نوشتم که بگویم لابد در این پنج ماه اخیر که نوشته هایم را می‌خوانید، متوجه سعی من در تقسیم لحظه های شیرین زندگی‌ام با خودتان شده‌اید..به‌جز دو پست آخر که درموردشان پشیمانم و فقط به‌خاطر کامنت‌ها حذف‌شان نخواهم کرد.
ثبت دلتنگی ، غم را ماندگار می‌کند.. این نتیجه‌ای‌ست که در طی این سالها گرفته ام.
....
راستی .. یادتان باشد وقتی برای یک نوشته شاد من یک عالمه کامنت می‌گذارید خیلی خوشحال می‌شوم که در شادی‌ام شرکت دارید و دوست دارید این را بهم بگویید. باور کنید انرژی مثبت خاصیت تصاعدی دارد.من یک خط می نویسم .. سه‌نفر سه تا کامنت شاد برایم می‌گذارند.. صد نفر آن یک خط و آن سه کامنت را می‌خوانند .. مجموعا صد و چهار نفر لبخند زده‌ایم. و حداقل صد و چهار نفر کنار دست‌مان هستند که با لبخند ما نیرو می‌گیرند..

 به‌همین سادگی.

Posted by froogh at December 25, 2006 10:28 AM

نظر

برات خوشحالم فروغ جان.

Posted by: سوسکی at December 27, 2006 9:47 PM

منم شريك!منم مي خوام تو درست كردن اين شادي شركت داشته باشم.منم راه بدين تو جمع صدوجهار نفره تون!اينم لبخندم (:

Posted by: simsayyar at December 26, 2006 12:39 AM

من اصلا از نوشته های اخرت انرژی منفی نگرفتم.حتی بیشتر به دلم نشست.البته این اختلاف نظر ها هم طبیعیه .هر کسی با یه جور موسیقی حال میکنه. مهم اینه که آدم احساسش رو راحت به دیگران منتقل کنه .

Posted by: مهدی at December 25, 2006 10:20 PM

من همیشه میخونمت.ولی چون معمولا خودت رو نقد میکنی ترجیح میدم چیزی نگم.ولی اینکه خودت رو خوب میشناسی خوبه.

Posted by: juddy at December 25, 2006 8:43 PM

سلام
اين پستت خوب بود. ولي پست قبلي محشر بود. خوش به حال كسي كه داشتي توي اون پست باهاش حرف ميزدي. ميدونم با يكي حرف ميزدي. ميدونم كه مخاطب ويژه داشت. راشتش اگر به من هم اينطوري گفته ميشد، هيچ وقت پيله هيچ عشقي رو زودتر از موعد سوراخ نميكردم كه به اندازه كافي قوي نشه و .... بميره..... افسوس كه براي خيلي چيزها خيلي دير شده.ميدوني.من پستهاي غمگينت رو بيشتر دوست دارم. راستي اگر تصميم گرفتي كامنت من رو بذاري لطفا اسمم رو عوض نكن چون دوستش دارم

Posted by: تنها at December 25, 2006 2:49 PM

من فروغ رو به اندازه سهراب دوست دارم شايد يكم هم بيشتر شعرهاش پر از غم است ولي غمهاش پر از رازها و تجربه هاي زندگي كه من آنها را بعدا وارد زندگي خودم نخواهم كرد. كتاب ايراني رو منهم زياد دوست ندارم به جز نوشته هاي سيمين دانشور كه پر از روح و لطافت و فرهنگ زيباي ايراني است. ولي فيلمهاي ايراني رو خيلي دوست دارم

Posted by: آسمان كوچك at December 25, 2006 1:43 PM

منم بازی :)

Posted by: ayat at December 25, 2006 1:37 PM

بايد بگم كار خوبي مي كني كه اين انرژي مثبت را با ديگران تقسيم مي كني چيزي كه اين دوره زمونه به راحتي گير نمي آيد شاد بودن و انرژي مثبت است

Posted by: آسمان كوچك at December 25, 2006 1:32 PM

چقدر این نوشته ات به دل نشست فروغ جان. خیلی صادقانه و از دل برآمده بود.

Posted by: شانه بسر at December 25, 2006 12:54 PM

ایول!!! تو که اینا رو میدونی و به این خوبی به ارزش یه حس و ارزش زمان پی بردی چرا همیشه سعی نمی کنی اینطوری باشی. یه چیز رو می دونی؟؟ کم آدمی پیدا میشه که یه کاری رو بکنه بعدش بگه پشیمونم !! به خاطر این روحیه هم بهت تبریک میگم. موفق باشی

Posted by: mahmood at December 25, 2006 12:44 PM

خوب نوشتن كه به چيزاي شاد نوشتن نيست.من به شخصه وقتايي كه خوب مي نويسي بيشتر شاد مي شم،حتي اگه نوشته ت منفي و غمگين باشه.البته نوشته هاي شاد هم خوبه و آدمو خوشحال مي كنه به شرطي كه خوب ابرازش كني.

Posted by: tina at December 25, 2006 11:31 AM

مگر شادتر از پست قبلی هم می توان نوشت؟

Posted by: parnian at December 25, 2006 11:24 AM

نظر بدهيد





اطلاعات شما حفظ شود؟