فروغ

كاش ساكت مانده بوديم

نوشته :

آخرش من نفهميدم آدم بهتره به آقايون راستشو بگه و اخم و تَخمشونو تحمل کنه، اما به هرحال روراستی‌شو داشته باشه؛ يا اين‌که خوب اصولن لزومی نبينه هر چيزی رو براشون تعريف کنه و شهر برای هميشه در امن و امان بمونه و زندگی به خوشی و خرمی ادامه داشته باشه!
يعنی راستش من دارم نمی‌فهمم که چرا آقايون ميان يه سوالی رو می‌کنن که می‌دونن جواب احتمالی‌ش ناراحتشون می‌کنه!
آقا جان، خوب يا نپرسين، يا اگه راستشو می‌شنوين نرين تو تيريپ قهر و مهر! من جواب‌دهنده، هردفه می‌مونم که خوب اگه راستشو بگم که خوشش نمياد و ناراحت می‌شه و الخ، اگه هم راستشو نگم که خوب قاعدتن راستشو نگفته‌م و می‌شه پنهان‌کاری و چيتينگ اينا و ازين قبيل الخ‌ها! خوب پس تکليف ما رو روشن کنيد پليز!
هرچند که آخرشم گمونم به قول سر در وبلاگ سر هرمس، صلح و آرامش از حقيقت به‌تر است.

کامنت‌های جالبی هم دارد، مخصوصا این یکی:

خب سر هرمس مارانای بزرگ یک چندسالی است که دیگر انگیزه‌ای برای واردشدن به این بحث‌های خانم/آقایی ندارد البته اما دو تا چیز بگوییم و برویم. یکی این که ما هم مثل آقای ولتر، کماکان فکر می‌کنیم صلح و آرامش از حقیقت به‌تر است و این ربطی به اخلاقیات ندارد. گاس که کمی به سن و سال ربط داشته باشد. یعنی وقتی در یک دوره‌ی سنی‌ای جوان‌تری هستی، آرمان‌طلبی، امری بدیهی است. درست در همان وادی است که تاب نمی‌آوری حقیقت در سایه‌ی هیچ چیز دیگری قرار بگیرد. بعدتر، آن تشنه‌گی‌ای که برای حقیقت داشتی، کم‌کم و در مواجهه با خیلی چیزها، محو می‌شود و عملن خیلی چیزها برای‌ات از حقیقت، که در اصل آن جای تردید هست، ارزش بیش‌تری پیدا می‌کند. دو هم این که فکر کنی ظرفیت دوستان‌ات از آن‌چه می‌پنداری کم‌تر است هم راست‌اش کمی به قدرت شناخت تو از آدم‌ها برمی‌گردد و این که اصلن کی گفته که آدم‌ها باید آن‌قدر که تو می‌خواهی و انتظار داری، ظرفیت داشته باشند. این حرف خیلی تکراری است اما ناچاریم برگردیم به همان اصل عدم قطعیت و نسبیت و این قصه‌ها که...

....

به‌نظر من حقیقت یک آرمان است.. آرمان طلبی خوب و زندگی با آرمان‌ها نیز عالی‌ست. به‌شرط این‌که صابون وقایع اتفاقیه مابعدش را به تنت زده‌باشی.. و در این راه توان ایستادگی داشته‌باشی.
همیشه درمورد خودم خیال می‌کردم که توان و ظرفیت پذیرش حقیقت را دارم.  با راستی زندگی‌کردن ،برایم یک اصل بود و اصلا گمان نمی‌بردم که روزی صلح و آرامش را به‌آن مرجح بدانم.
اما از مرحله شعار و آرمان تا عمل فاصله زیادی‌ست. به‌نظرم نه ربطی به امنیت رابطه دارد، نه ظرفیت فرد و نه اخلاقیات.
یک سری حقایق نباید گفته شود. و اگر گفته‌شود، زخمی که به‌رابطه می‌زند، با هیچ پانسمانی قابل درمان نیست.. شاید من یا او یادآوری‌اش نکنیم و سعی کنیم فراموشش کنیم یا به‌خودمان ببالیم که آهای ! ببین من چقدر توانمندم که با‌وجود مشتی که زدی، می‌خندم و نمی‌گذارم بفهمی که جای دستت چقدر درد دارد، ولی در پس زمینه ذهنمان ، درست جایی که نباید یادمان بیاید، درست وقتی داریم کیف می‌کنیم، درد خودش را به رخ می‌کشد و حتی اگر به‌روی خودت نیاوری، ته‌دلت میگویی کاش می‌گذاشتم ، کاش می‌گذاشت : ناگفته بماند.
دانستن و کنکاش درباره حقایقی که الزامی به‌دانستن‌شان نیست و باعث کدورت آینه رفاقت می‌شود ،درست نیست.
همان طور که گفتن حقیقتی که می‌دانی الزامی ندارد دوستت آن را بداند و اگر بداند دچار آن زخم لاعلاج خواهد شد،  نه اخلاقیست و نه ربطی دارد به امن دانستن دوستی و  بی‌ظرفیتی طرف مقابلی که زخمش می‌زنی.
...

Posted by froogh at November 30, 2006 9:45 AM