فروغ

بيعاري

پنجشنبه‌ بود که یک‌هو به‌خودم آمدم و دیدم رشته کارها دارد از دستم خارج می‌شود. دو خانمی که برای تحقیقات استخدام کرده بودم، هنوز بعد از دو ماه یا شاید بیشتر به‌ نتیجه دلخواه نرسیده‌اند و کارهایی که بهشان محول کرده بودم، ناتمام مانده.
چند روز دیگر باید در مناقصه سالانه‌مان شرکت کنیم و هیچ برآورد درست و حسابی از قیمت ندارم. باچند اداره دولتی درگیری داریم و پرونده‌مان را به‌امان خدا به‌هوای انشاء‌الله و ماشاء‌الله رها کرده ام.
در زندگی شخصی نیز به‌همین ترتیب، قید همه را زده‌ام.
موسیقی تقریبا بی‌تمرین می‌گذرد، ورزش را سه‌هفته‌می‌روم و دو‌هفته فراموش می‌کنم، منزل هیچ فامیلی طی چهارماه اخیر نرفته‌ام، خیلی از خریدهایم روی زمین مانده..
خلاصه .. اداره زندگی‌ام را رها کرده‌ام. و این خوب نیست. بعضی وقت‌ها عوارض شخصی دارد و بیشتر وقت‌ها به خاطر مسئولیتم، عوارضش دامنگیر سایرین می‌شود.
حالا از پریروز تصمیم گرفته‌ام دوباره به زندگی واقعی مهاجرت کنم. لااقل هشت ساعت کاری‌ام را در فضا و مکان کار حضور داشته باشم. نتیجه‌اش را هم می‌بینید که در حال حاضر دارم وبلاگ می‌نویسم!!
اما خوب..از صبح همه تلفن‌ها را زده ام. پیگیری‌ها را انجام داده‌ام. برنامه کاری بچه‌ها را داده ام. یک‌جا جلسه رفته ام. یک جلسه عصر داریم که برایش آماده‌ام. و قیافه‌ام به‌جای این‌که نشان‌بدهد در عالم هپروت سیر می‌کنم، کاملا جدی شده.
گاهی اوقات زندگی در هپروت عالی‌ست. البته‌به دو شرط که یک، کوتاه‌مدت باشد و دو، در جهان‌سوم کار کنی و مطمئن باشی آن‌قدر سرعت همه‌چیز کند است که وقتی از آن عالم خارج شوی و به واقعیت بازگردی، باز می‌توانی کنترل امور را در دست‌بگیری.

Posted by froogh at November 18, 2006 10:59 AM