فروغ

انشاء الله و ماشاء الله

اوضاع کاری‌مان قروقاطی‌ست. به‌خاطر سیاست‌های اقتصادی ، مشخص نیست که سال دیگر بتوانیم قراردادی ببندیم یا نه؟ بودجه‌ها استانی شده و ما‌ که تا امسال در یک مناقصه کشوری شرکت می‌کردیم، نمی‌دانیم مناقصه امسال قرار است استانی باشد یا کشوری. یعنی چه که استانی؟
مواد اولیه‌ای که تامینش بر اساس نظر سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی و شورای اقتصاد بر عهده دولت بوده و کلا وارداتی‌ست و بودجه‌ای میلیاردی نیاز دارد، به بخش خصوصی یعنی خودمان واگذار شده. حالا فکرش را بکنید در صنفی که بیش از نیمی از تولیدکنندگانش چیزی به‌نام صورت‌مالی در عمرشان ندیده‌اندچطور  باید به واردات و گشایش اعتبار و تسهیلات و ترخیص فکر کنند. به‌خاطر نادانی این‌گروه، قیمت‌های پیشنهادی مناقصه گاه اعدادی به‌شدت احمقانه‌است که کل صنف را دگرگون می‌کند و قس علی‌هذا.
خلاصه بل‌بشویی داریم که نگو و نپرس.
گروهی می‌گویند دست‌هایی پشت پرده‌است برای اینکه تولید داخلی را با این فشارها منحل کنند و در عوض واردات راه بیافتد با همه سودی که برای انواع و اقسام آدم‌ها دارد. کاش این تفکر دایی جان ناپلئونی درست باشد و حداقل با افراد زرنگ و باهوشی روبرو باشیم! این طور که شواهد نشان می‌دهد، هیچ تفکر منسجمی پشت سر این قضایا نیست.
خلاصه اگر تا امسال یک‌پا درهوا کار می‌کردیم، از حالا با دوپا درهوا کار می‌کنیم و دعا میخوانیم و رمل و اسطرلاب می‌کنیم که با دوپا درهوا هم بشود گذران کرد.
همه اضافه‌کاری و اضافه‌تولید را قطع کرده‌ایم. با این‌حال دو ماه و نیم دیگر ‌قرارداد سال قبل‌مان تمام می‌شود و اگر روی کار دیگری شیفت نکنیم، معلق خواهیم شد. تا حد زیادی هم اشتباه از خودمان بود که با دانستن مشکلات و بلاتکلیفی کار با دولت، تک محصولی ادامه‌داده‌ایم.
به‌طورکل ما دوست‌نداریم چیزی را باور کنیم. اگر از اتفاق بدی که قرار است در آینده بیافتد نگران شویم، به‌جای حل کردن آن در زمان مقتضی، از این ستون به‌آن ستون می‌کنیم و فکر می‌کنیم انشاء‌الله درست خواهد شد یا انشاء‌الله طرف حساب مان فراموشی می‌گیرد و قضیه خود‌به‌خود رفع می‌شود.

Posted by froogh at November 13, 2006 9:29 AM