فروغ

عقل

یک روزی عاقل خواهم شد. از آن روز به‌بعد نباید بی‌فکر حرف بزنم. نباید عملی را انجام بدهم که کسی به احساس نسبتش بدهد.
سرانجام یک‌روز باید از این‌جا شروع کنم که عقلم را کنار دستم بنشانم و بی‌آنکه اجازه بدهم احساساتم قاطی تصمیماتم شوند، برای هر تصمیمی فکر کنم. نباید درلحظه دچار خریت شوم. باید یک منشور در زندگی داشته‌باشم و به‌آن پایبند بمانم.
یک روزی باید یاد بگیرم که نباید مثل همه آٔدم‌های باری به‌هرجهت، زندگی کنم. یک روز بلاخره بایستی به آن‌نقطه برسم که بدانم اگر قرار باشد عمر دوباره بگیرم، بازهمین زندگی را خواهم کرد .
در آن روز به‌خصوص همه دردهایم درمان خواهند شد. چه از بابت حسادت باشند، چه از بابت قدرت‌طلبی.
یک‌روز باید با خودم به‌نتیجه برسیم که من به‌قدر کافی بزرگ شده‌ام تا عاقل باشم.
...
مشکل من فقط در عشق نیست. یا فقط درکار. مشکل من با اصل زندگی‌ست. که گاهی یادم می‌رود باید برایش خوب فکر کنم. من زندگی خوب، کار خوب، روابط خوب را می‌شناسم. اما خیلی وقت‌ها فراموش می‌کنم داشتن چیزهای خوب هزینه لازم دارد.
...
از همه چیزها مهم‌تر این است که یاوه‌گویی را از خودم بگیرم.
...
درست همین دیروز بود که صدای یکی از کارگرانمان را شنیدم که به یکی می‌گفت با حقوق پنج روزش می‌شود یک دست لباس برای بچه خرید و با حقوق پنج روز فلان کس یک زانتیا.
به‌خودم گفتم مشکل او این است که از فلان‌کس فقط همین را می‌بیند و متوجه هزینه و زمان صرف‌شده برای رسیدن به این موقعیت و از همه مهم‌تر مسئولیتی که به‌دوش اوست نمی‌شود.
حالا می‌فهمم که خودم هم خیلی وقت‌ها  درست عین آن کارگر فکر می‌کنم. گیرم در زمینه‌ای دیگر.

Posted by froogh at October 4, 2006 12:43 PM