فروغ

كوچك حقير كوچك حقير
كسي ميداند چه حجم اندوه بر اين حقارتها حمل ميشود هر روز و هر روز ؟

می دونی چی شده؟ مطلبی که من پست کردم با مطلب سوسن جابجا شده .... اونی که به نام سوسن اون بالا نوشته شده رو من فرستادم ... اونی که به نام من ثبت شده رو نمی دونم کی فرستاده ... بی زحمت یه ترتیب اثری بده
فروغ:
عزيزجان.. متاسفانه سيستم كامنت اينجا اين طوري‌ست. كاير نمي شود كرد. بچه ها اكثرا مي دانند.

سلام دوست عزيز خوندم خوب بود

هشت ساعت از روز را در کنار کسانی میگذرانی که نمی دانند چه می کنند و تو هم نمی دانی اما فرق تو با آنها اینست که تو فکر می کنی و می نگری و دست و پا زدن مورچگان در هنگام کندن قسمتهای بدن سوسک مرده را می بینی ... گویی آن سوسک نیمه جان روح توست که هر روز صبح لقمه مورچگانی می شود که ندانسته تورا در این بیهودگی محبوس کرده اند

بسیار توهین امیز و بدور ازانصاف است البته از جماعت مدیر امروزی که خودشان با شیوه ای اینچنین به جاه و مقام رسیده اند توقعی بیشتر نمی رود.
بقول معروف
کافر همه را به کیش خود پندارد

هم فروغ خیلی زیبا و نافذ نوشتی و هم بعضی از کامنت گذاران فقط یک چیزی محض یاد آوری فراموش نکنیم تاثیر محیط رو همه که قهرمان نمی تونن باشن. دنیس دنیسوویچ که با دوست مومنش هم بند بود بهش گفت من هم مثل تو مومنم ولی تا از این زندان آزاد نشم نمی تونم به فکر خدای خودم باشم.
حتما شما ها همتون جواب می دین محیط رو هم از آسمون ننداختن پایین.

اين بربري هر روزه رو منم تجربه كردم! خيلي تشبيه دلچسبي بود

از کجا آغاز کنیم؟ حوادثی که در پی بهانه تولدی تکرار می شوند و تنها خویش نخواهیم . اسارتی در برمان و محدودیتی از جنس زمان و مکان . آفریدگار لحظه های خویش باشیم و رسالتمان تنها آرامشی است از جنس حقیقت و نه واقعیت ...

تصويري كه ما امروز از يك كارمند داريم بسيار متفاوت از بيست سال قبل است. مي خواهيد بدانيد كارمند امروزي كيست؟ موجود گدامنش تن پرور دستمال به دست بادمجان دور قاب چين حسود كه هر كاري كه از دستش بربيايد مي كند كه يك ارزن كمتر نصيب همكارش شود. تف به هرچي كارمند جماعت. تف به اين زندگي...

خیلی وقت بود می خواستم بگویم اگر « دفترچهء ممنوع » آلبا دسس پدس را نخوانده ای بخوانی . نمی دانم چرا .

من هم با این افراد سروکار دارم البته تا حدودی خودم مقصر هستم قبل از اینکه به صلاحیت فرد توجه کنم نیارش رو در نظر گرفتم و حالا یک مشت مفتخور دور و برم هستند اما ناسپاسی اونها رو می بخشم اونها هم مثل من انسانند و انسانها سرشار ند از این گونه رفتارها

من هم با این افراد سروکار دارم البته تا حدودی خودم مقصر هستم قبل از اینکه به صلاحیت فرد توجه کنم نیارش رو در نظر گرفتم و حالا یک مضت مفتخور دور و برم هستند اما ناسپاسی اونها رو می بخشم اونها هم مثل من انسانند و انسانها سرشار ند از این گونه رفتارها

!عجب تشبيه و تصوير زنده و گويايی بود فروغ
.چقدر واقعی بود
.با خوندن نوشته های تو آدم مدام به تجربه اش اضافه می شه
!مرسی

این که آدم جایی کار کنه که بهش علاقه داشته باشه ؛ به کارش علاقمند باشه و بتونه اونجا حرکت رو به جلو داشته باشه نعمت بزرگیه ولی خب هر کسی ازش بهره مند نیست . شاید بشه با تغییر دیدگاه نسبت به محیط کار کمی قابل تحمل ترش کرد

کاملا درست میگویید. ولی برعکس آن هم هست. مثل خود من. من اینقدر کارم را دوست دارم که صبح ها با اشتیاق رفتن سر کار از خواب بلند میشوم. در ضمن باید بگویم که نوشته قبلی شما در مورد فردا ... بی دوست، یکی از زیباترین نوشته های میان تمام وب لاگهاست

life in extermes...