فروغ

باز من هيچ.. باز من نگاه

مدتهاست درست و حسابی ننوشته‌ام.. بهترش این است که بگویم درست و حسابی هیچ‌کاری نکرده ام.. روال معمول زندگی را رها کرده و به‌شدت نامعمول زندگی‌می کنم..
یک وقت‌هایی در این بین پیش می‌آید که دلم می‌خواهد گریز بزنم به زمان و مکان معمول خودم و یک نفسی از اعماق دلم راحت بکشم و باز برگردم زیر آب.. به‌نظرم می‌رسد که وقت برای زندگی نرمال زیاد دارم. آنچه شاید یک‌بار پیش می‌آید و دیگر نه، همین‌است که دارم ..
با خودم فکر می‌کنم سی و هفت سال یک جور بوده‌ام.. چند ماه یک‌جور دیگر هستم..

دیشب با مادرم دعوا کردم.. در طول زندگی به تعداد انگشتان یک‌دست دعوایمان نشده .. همیشه سعی کرده‌ام حضورم در زندگی به‌او قرار بدهد.. دوست دارم پناهش باشم.. و بداند از هرجا که خسته باشد، من برایش آغوشی گشوده‌دارم..دیشب اما نتوانستم مثل همه این سالها رفتار کنم..
دوست‌دارد بداند چه می‌کنم، کجا می‌روم، چه می‌خورم، صدایم غم دارد یا نه، شب راحت خوابیده‌ام، روز بی‌مشکل بوده‌ام... به‌حساب کنجکاوی نمی‌گذارم که می‌دانم نیست.. فقط همان آغوش همیشه باز است که انتظارش را دارد..و من این روزها طاقت باز‌کردن دلم را نه‌برای او که برای هیچ احدی ندارم.. دلم می‌خواهد تنها باشم.. با خودم و با زندگی‌ام.. دلم می‌خواهد هیچ‌کسی نه بپرسد و نه توقع کند بداند.. دوست دارم زندگی‌ام را برای این مدت کوتاهی که می‌دانم به‌سرعت باد و باران خواهد گذشت، به‌خودم هدیه کنند..
این اولین بار یا شاید دومین بار است در تمام طول عمرم که نه حوصله فداکاری دارم و نه طاقت تحمل کردن کسی.. قادر نیستم ظاهرم را بسازم.. برای همین انتظار دارم به‌پاس همه‌عمر فهمیدن همه اطرافیانم، یک‌بار فهمیده شوم..
مادرم غمگین شد.. چاره ای نبود... دیگر پوست روحم آن‌جنان کشیده و حساس شده‌بود که هرچه در اعماق ذهنم می‌گذشت، گفتم..
 متاسفم.. کاش مادر نبود.
ها.. یادم رفت بگویم.. که من خوبم..واژگون زندگی کردن، لزوما بد نیست.

Posted by froogh at September 4, 2006 2:46 PM