فروغ

آن روی سکه

جهان سوم جايي است که هر کس بخواهد مملکتش را آباد کند،خانه اش خراب مي شود و هر کس که بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملکتش بکوشد.
....
خیلی خسته ام. فشار کاری روز به روز زیادتر می شود و من روز به روز فولادتر می شوم. اتفاقات عجیب و غریبی می افتد. عوض شدن مدیران قلعه حیوانات لطمه وحشتناکی به ما زده. آدم های ناواردی که انگار به هیچ عنوان با تولید و سختی ها و مصایبش آشنایی ندارند, بر سر قدرت آمده اند و محافظه کاری و تصمیم های حماقت بارشان هر روز وضع مان را سخت تر از روز قبل می کند. از تمام سازمان های دولتی برای سرکشی های غافل گیرانه سراغ مان می آیند و ما که هیچ تقلبی در کارمان نیست, مرتبا باید خودمان را اثبات کنیم. همه جمع  شده اند تا به زبان بی زبانی بگویند آقاجان در این کارخانه لعنتی را ببندید, مرده شورتان را ببرند که سالمید و هی وادارمان می کنید بجوریمتان تا شاید چیزی ازتان به ما برسد.
هر مشکلی را حل می کنم, در دیگری را می بندند. هیچ کس زیر بار امضای هیچ نامه ای نمی رود. نامه هایمان در سازمان گم می شوند چون گم شدن راحت تر از قبول مسئولیت است.
امروز به مرز دیوانگی رسیدم. حواله مواد اولیه مان را متوقف کرده اند. تا جواب آزمایش بیاید. آن احمقی که باید نمونه برداری کند, با پول رشوه ای که می دهیم تا کارمان را انجام بدهد, رفته مکه. نمونه را با پست می فرستند تهران. پست پیشتاز مملکت دو هفته طول می دهد. آزمایشگاه سه هفته. در مجموع 5 هفته باید بیکار باشیم. مواد را از بازار آزاد با نرخ دو و نیم برابر می خریم, تعزیرات سراغمان می آید. نمی خریم, ورشکست می شویم. آچمز شده ام. خسته و عصبی و بداخلاق.
پدرژپتو از فردا به سفری طولانی می رود. وضع آن یکی شرکت افتضاح است. بی پول و با تولیدی می نیمم. مدیرعامل مهربان می آید و قرار است من جای پدر ژپتو باشم تا برگردد. پرسنل بیسواد و بی مسئولیت که هیچ چیزی از بهای تجربه کردن های صدباره اشتباهات شان نمی فهمند. وضعیت امور مالی اش گند است. اولین کاری که باید بکنم, تغییر آرایش پرسنل مالی ست. مشاورمان را به جای مدیر مالی بگذارم و قبل از هر چیزی دستم بیاید که کی بدهکار و کی بستانکار است.
میزخالی اتاقم را یکی از پرسنل بی اجازه اشغال می کند و تلفن و کامپیوتر را استفاده می کند. جریان مغزی ام به هزار آمپر می رسد. فردا باید رک بهش بگویم که اگر توی پارتیشن زندگی می کنیم, باید فرقش را با ... بدانیم. لمپن و لات است وفضای شرکت از بابت حرکاتش متشنج شده.. از همه بی حوصله تر منم که عقل و گهم بدجوری قاطی شده.
بی رحم شده ام. اخراج کردن تعدادی از افراد که تا مدتی پیش دلم برایشان می سوخت, امروز هدفم شده. فقط نیاز به جایگزین دارم. دلرحمی در کار بی معناست. اگر بخواهم رحم کنم, با سر زمین می خوریم و به جای دو سه نفر , کل سیستم ویران می شود.
خوب است که مدیر عامل مهربان می آید. خیلی خسته ام. یک تکیه گاه اساسی مطمئن لازم دارم. لااقل برای یک زمان کوتاه .

....

Posted by froogh at August 13, 2006 9:50 PM