فروغ

سلام
ممنون از مطالبتون

بنظرم میرسه تو زندگی آدم محبوره یک محور اصلی در رل یک کعبه و یایک عشق بی قید و شرطی داشته باشه که بتونه براش به زندگی اش ادامه بده وگرنه کار به آرمان گرایی و کمال پرستی در خیال خلاق خودش می کشه... به آدمهای اطراف خودم نگاه میکنم می بینیم اونهایی که صداشون درنمیاد یاد و دارن زندگی شونو میکنن اونهایی ان که به یه چیزی خیلی وصل هستن و لنگر هاشونه ..مثلا یا بچه شون.. یا پدر و مادرشون.... یا کار وشغل خلاق شون ....خلاصه یه چیزی اونجاست که به دورش همه چیزای دیگه می چرخن ... و چیز خیلی مهمی هم باید باشه

حالا که فکرش رو میکنم می بینم من هم یک کسی رو اینطوری ساختم....زندگی بظاهر ساخته و پرداخته ام لابد از درون خالی بود...بهانه ای توش نبود... نه بچه ای بود که عاشقش بشم و مدرسه بردن و آوردنش و کلاسهای فوق برنامه اش برام بشه یه جور تعهد ومراسم دینی ...نه پدر و مادری که بشن عشق من و نخ اتصالی من به این عالم و نه کار و خلاقیت فوق العاده ای که امان ام نباشه بدوم سرش و بیافرینم و چیزی نو بسازم ....هیچ چیزی جز من و کتابهام و نوشته هام و شغل تکرای روزانه ام نبود....او رو که دیدم – فکر کردم که میتونه خدای من بشه ...آوردمش توی روح خودم و بهش قبای زربافتی پوشوندم – تاجی به سرش گذاشتم و بردمش توی بهترین جای دلم نشوندم و دورش گل و شیرینی خیالاتم را چیدم و پرستیدمش ..میخواستم یه بهانه ای برای زندگی کردن داشته باشم ..یه توجیهی برای اینکه این زندگی تکراری عبث من معنی اش چیه داشته باشم – میخواستم صبح ها که از خواب بلند میشم بدونم چرا میخوام پنچره اتاق خوابم رو باز کنم و نفس بکشم ...البته او هم یه چیزهایی داشت ..بیخودی خدای من نشد...میگن هندی ها به تعداد جمعیت شون خدا دارن! یعنی حتی سوای خواسته پدر و مادر و اجداد اگه خیلی انقلابی باشی میری اون خدایی رو میاری توی خونه که با اخلاق و احوال خودت سازگارتره و مدل کار هاش شبیه آرمان های روحی و فکری خودته...خدای جنگ ..خدای عشق...خدای بارداری وبرکت ...خدای مرگ ...خلاصه اونی که با حال خودت بیشتر همخونی داره رو انتخاب میکنی و مجسمه اش را میاری توی خونه ات تا کارت راه بیفته!! اما وای از وقتی که قبای خدات نخ نما و کهنه بشه و میوه های دورش بو بگیرن و تو بمونی و یک پرستشگاه نیاز به تعمیر فوری

پارادایم علم نرمال امروزی بر این مبناست که بین افکار تو و جهان خارج تفاوت هست یعنی ایده آلیست نیست . و دوآلیست هم نیست یعنی فکر جدا از بشری که فکر می کند قبول ندارد. مثل جان سرل می کویند که ذهن نه از تولیدات مغز چنان که صفرا از کبد بلکه جزئی از فرایند های مغری است یعنی افکار ما کاملا در یک بستر مادی اتفاق می افتند. از نظر این ها که به امرجنت ماتریالیست ها معروفند.
کتاب خاستگاه آگاهی در فروپاشی ذهن دو جایگاهی نشر آگاه یکم فنی تر و کتاب معمای جسم و ذهن یکم ساده تر در این مورد مطالبی پیدا می شه که دومی ترجمه قدیمی خودمه و بزودی می ذارم توی سایتم چون دیگه تو بازار نیستش. می خوام کامنت خودم رو توضیح بدم دوآلیسم احتمالا ریشه زرتشتی داره و در غرب با دکارت به اوج رسید و مدتها پارادایم علمی بود اما حالا توی نوروساینس مدرن دیگه نه. ولی در شرق سنت عرفانی هم بوده و بودا هم بوده که از اول دوالیستی نبوده. وقتی آقای خلیل معتمد شریعتی کتاب منو خوند گفت برای ما شرقی ها لقمه رو از پشت گذاشتی تو دهن ما. اما به نظر من در عقاید همگانی ما به خصوص در روایتی از مذهب دوآلیسم هست که باید از نفوذ افلاطون باشه شاید واسه همین نوشتم چون اگه فکر کنی این روحم گرفتار تنمه در این گروهی

می فهمم چی میگید.چون خود من هم دقیقا اینطوریم .ما با حساسیتامون فقط زندگیو واسه خودمون داریم سخت می کنیم

تو همه این احساساتی که نوشتی با تو مشترکم
ولی احساس گناه نمی کنم آدم های خوب واقعا کم پیدا می شوند.
دوم اینکه آرمان سازی جزو عشق است و اگر آرمانی دیدن فریب است پس عشق هم فریب است.
سوم این که بودا با جوکی ها اختلافش همین بود سخت نمی گرفت به تن و امروزه دیگه به نظر من جسم کاملا به تن برگشته و با هم کاملا آمیخته شدن.این دوالیسم دیگه کهنه شده.

oncheke mikhay,haminjast, kenare khode to, ker kereye zakhime cheshmaato bekesh bala,mardomake cheshmaato tize khiaal nakon, zendegi,eshgh,khaab,vaagheiyat....doroost kenare to istaade, bebineshon

اگر انسان جز این باشد جای تعجب است

استقلال و جدايي ذهن از واقعيت عيني يا جهان پذيرفته ‌شده است, و رابطة ذهن با جهان, رابطه‌اي صرفاً معرفت‌شناختي است, معرفتي كه منطبق با سازوكار ذهن پديد آمده و وسيلة اعمال سلطه بر جهان قرار مي‌گيرد.

علم جديد هم بر همين پايه پديد آمد. كانت هم همين تفكر را توسعه داد. اين ثنويت در وجوه متعدد تفكر مدرن ديده مي‌شود؛ ميان عين و ذهن, طبيعت و ماوراي طبيعت, دنيا و آخرت, ماده و معنا, مرد و زن, دانش و ارزش, ارزش و واقعيت و همين‌طور عقل و وحي.

زیستن اگر چه آچنان پیچیده است که ما را توان حفظ توازن نمی ماند اما در نظرم گاهی اوقات تنها راه ادامه دادن ساده دیدن است.اینکه ما محدودیم خود واقعتی است آژار دهنده اما درک این امر که هر کسی فرزند زمان خویش است شاید کمی تسلی بخش باشد.ما میتوانیم و باید به بهترین وجه خودمان باشیم-خودی که دائم احساس کمبودگی می کند-اما رها شدن از خود مستلزم از دست دادن آن کلیتی است که تلاش می کنیم بهتر بسازیمش.
«... ما نه خفته ایم و نه بیداریم
فقط هستیم
فقط می مانیم.
لحظه
از خود جدا می شود
درنگی می کند و به هیأت گذرگاهی در می آید که ما
از آن
همچنان
در گذریم»
اوکتاویو پاز.