فروغ

سلام دوست، نمی دانم از اعتقادم به سیکلهای متوالی خوشی ها و ناخوشی ها برایت نوشته ام . باور دارم که هر روز خیلی خوبم را روز بدی که از ÷س آن فرا می رسد به کامم تلخ می کند، و تلخی کامم با روز خوش متعاقبش ، ای تا حدی قابل تحمل . امیدوارم ایام پس از این به کامت باشد .
شاد زی

می دونی چیه، تو اینجور مواقع (استرس شدید کاری) من به خودم می گم خوب در بدترین شرایط چی می شه مثلاً؟ نهایتش اینه که شرکت ورشکست می شه. من بیکار می شم، یا اگر سرمایه گذاری کرده باشم از دست می دم و... و... . این دیگه بدترین حالتشه دیگه. اونوقت وقتی به بدترین حالت فکر می کنم و اینکه بدترین حالت هم بالاخره یه جوری سپری می شه و می شه ازش رد شد و بعدش دوباره بلند شد آروم می شم. مثلاً اینکه یک کار دیگه، یه شرکت دیگه، یه سرمایه گذاری دیگه و... . می دونم سخته، ولی خوب کار اگه سختی نداشته باشه که لذتی هم نداره که!

اين مدل مشكلات كارگري بعلاوه ي اون عذاب وجداني كه كارفرماي منصف هميشه نسبت به اين بندگان خدا داره هميشه توي ايران و خيلي كشورهاي ديگه ي دنيا بوده، اما واقعيت اينكه كه چرخ توليد غير از اين نمي چرخه و وظيفه ي دولته كه با چتر حمايتي از كارگر حمايت كنه، نه توليد كننده...

خود راه بگويد

راستی ! به نظرم نبايد هر چيزی را علت هر چيزی دانست

نشد که واضح تر بگویم! اميدوارم گرفته باشی

کولبرگ روانشناس می گه آدم در طی رشد از مراحل مختلف فهم اخلاقی هم می گذره و البته شواهدی هم ارائه می ده : در اولین مرحله از تنبیه و تشویق پیروی می کنه در مرحله دوم قراردادها واسش مهمند می خواد که دیگران بگن آدم خوبیه یا ببینه کسی که حرفش پیش می ره چی می گه مرحله بعدی می رسه به خیر اجتماعی ولی از نظر کولبرگ رشد اخلاقی از اینم می تونه جلوتر بره و از دیدگاه های عقلی و انتزاعی تر پیروی کنه کما اینکه خود کولبرگ زمان جنگ دوم به یهودی ها کمک می کرد کاری که اون زمان قانونی نبود....من به یک وجود متعالی عقیده دارم ولی این که آه کسی...فکر می کنم کانت تونسته باشه شالوده عقلی درستی برای اخلاق بناکرده باشه من کاری با دعواهای فکری سطح بالا ندارم اما تئوری های کانتی به خوبی می تونن گره از مشکلات روزمره بردارن ولی چرا هنوز مثل مادربزرگ هامون آه. در عین حال که محیط اخلاقی کاملا کثیف و جدید ما نیاز به تئوری های خیلی محکم و جدی داره.

سلام
امشب براي اولين بار وبلاگ شما را خواندم. در كارخانه اي كه كار ميكنم، واكنش مدير اداري ما بسيار استرس زا تر از اينها بود.
چيزي را كه به او گفتم به شما هم ميگويم: براي تصميمات احمقانه ديگران به دنبال دليل منطقي نباش و خود را سرزنش نكن.

موفق، شادمان و آرام باشيد.

ببینم تو خوبی؟ کاری از دست من بر میاد؟ می خوای بریم سینما؟