فروغ

یبیلبیسللفثقاقفغتفغنتعوئ

 امشب عروسی دعوتم. ساعت ۴ وقت آرایشگاه گرفتم، به‌خیال این‌که مثل اکثر آرایشگاه‌ها باید چند ساعتی معطل شوم. خانم آرایشگر آن‌چنان به‌سرعت کار را تمام کرد که ۴:۳۰ خانه بودم! کلی خودم را وعده داده‌بودم که حرف‌های مخصوص آرایشگاه( از همان‌ها که سایه تعریفشان را میکرد، یادش به‌خیر) بشنوم، یک چرتی زیر سشوار بزنم، چند صفحه‌ای هم کتاب بخوانم. با آن تند کار کردنش آرزوهایم را که بر‌باد داد  هیچ، حالا مانده‌ام با این سر قرچان و فرچان تا ساعت هشت چه‌کنم! دارم از خواب می‌میرم. نشسته‌ هم که خوابم نمی‌برد. خدایا...
بعد از سال‌های مدید که با موی کوتاه سه‌سانتی و دوسانتی همه‌جا می‌رفتم(چه ایام خوش و راحتی بود .. کمی ژل و دیگر هیچ.. .)، حالا با موی شینیون شده نشسته‌ام و گاهی که خودم را در آینه برانداز می‌کنم، از خودم خوشم می‌آید. فکر کنم در نظر اول برای فامیل نزدیک هم قابل شناسایی نباشم! موی بلند من همیشه در یک دم اسب از کوتاه پنج‌سانتی تا بلند بیست سانتی، خلاصه می‌شده..
بهترین کار برای گذر زمان همین است که وبلاگ بخوانم. جزو دفعات معدودی ست که چراغ یاهو را روشن گذاشته‌ام تا با کسی چت کنم و یک‌جوری ساعت را به هشت برسانم.
حالا اگر مهمان داشتم، غذایم روی گاز بود و موبایلم زنگ می‌زد، همه‌تان یا وبلاگ نوشته‌بودید و هوس خواندنش حواسم را می‌برد، یا توی یاهو هی چراغ می‌دادید!!

Posted by froogh at July 1, 2006 6:47 PM