فروغ

آه فروغ جان، با فامیلهای ساکن ایرانم که صحبت می کنم دقیقا همین است... روابط و معاشرتهای خانوادگی در طی این سالها از هم پاشیده. با نزدیکترین دوستم در ایران تلفنی صحبت می کردم و او همین در مورد فامیلش همین را گفت... نمیدونم چه شده...

مشكل تو ديدن نيست يعني مشكل در ديدن نيست، يعني اين مشكل ربطي به ديدن و نديدن نداره ، مشكل مربوط به دلهامونه. تو يعني در يعني داخل و نه به معني شما! مفهوم شد يا باز توضيح بدم !

فروغ: آره ! مفهوم شد:)

از دل برود هر آنكه از ديده برفت !!
من كه باور ندارم . دوستاني دارم كه سالي يه بار ميبينمشون اما هيچوقت حس نميكنم كه از من جدا هستند . همينطور خونوادمو . مشكل تو ديدن نيست ، مشكل تو دلامونه كه پر شده از چيزاي الكي و جا واسه چيزاي ناب نداره !

فروغ:
والله من كه ربط كامنتت رو به موضوع نفهميدم!

سلام فروغ جان . لوگو را برایت فرستادم . لطفا ای میل ات را چک کن .

دارم طبل حلبی را می خوانم . مثل تو . دلم خواست بگویم همین جوری . حوصله اگر داشتی « شنبه های راه راه و ثانیه های سربی » را بخوان . عالی نبود . اما دوستش داشتم ... تحریک می کند احساس های زنانهء آدم را ... راستی « بالاتر از هر بلند بالایی » را هم بخوان از سالینجر اگر نخواندی .

سلام می خواستم بگم که خانواده منم همینطور هستند.خیلیها اینطوریند.غصه نخور.برای مثال خواهرم و برادرام چند ساله با هم قهرند.و حتی تلفنی هم در ارتباط نیستند.همین خواهرم با مادرم قهره و ...

سرکار خانم حسودک خیلی ممنون اینهمه کتاب معرفی می‌کنید .. صدالبته اگه جایی حرف افتاد نظراتتون را جای عقاید خودمون جا خواهیم زد ... از اینکه لطف می‌کنید جور کتابخونی بعضی ها می‌کشید چوخ ممنون

ممنون فروغ جان بابت پيغام هات
حالا بايد با دوستان ديگر هم در ايران چک کنم ... جز تو کسي بهم حرفي نزده (چون اصلا با کسي در ايران حرف نزده ام اين هفته!)

با دوستي
ليلاي ليلي

به گمان من این بلایی است که سر اکثر خانواده ها در ایران آمده. ما که ایران نیستیم هر وقت شکوه از تنهایی و بی کسی می کنیم تقریبا از تمام افراد خانواده ساکن در ایران می شنویم که : خوشا به حالت تازه راحتی . نه کسی دخالت در کارت می کند و نه چشم و هم چشمی و ....
جالب اینجاست که همین تعداد هلندی معدودی را که اینجا می شناسم و گه کاه رابطه ای دارم چنان روابط صمیمانه و قوی با همدیگر دارند که جای غبطه خوردن دارد. دقیقا خلاف آن چیزی که همیشه می شنیدیم که باب خارجی ها که عاطفه ندارند. دارند خیلی هم بیشتر از ما که همهع زندگی مان شده بغض و کینه و حسادت

سلام فروغ جان
در مورد کتاب برام جالبه انگار سلیقه هامون مثل همه
چون من طبل حلبی رو پارسال نمایشگاه کتاب خریدم هنوز نخوندم و ناتور دشت رو امسال خریدم. اونو هم هنوز شروع نکردم چون دارم خداحافظ گاری کوپر رو میخونم و برخلاف تو از اون خوشم اومده:)
اما در مورد
روابط خانوادگی این مسئله برای ما هم پیش اومده و من متاسفانه در هر سفرم به بجنورد این دوری و فاصله رو حس میکنم ودلم میگیره. چون ما خانواده بزرگی بودیم که خیلی هم بهم وابسته طوری که همه به صمیمت ما غبطه میخوردند و فامیل ما نمونه بود برای همه ولی الان
درست مثل دانه های تسبیح که نخش پاره شده از هم دور شدیم اونهم بعد فوت مادربزرگم
برای همین احساست رو میفهمم