فروغ

وضعیت دوم: من خوب نیستم.

پلاک ما ۸/۱است و پلاک همسایه ۸. امروز که به‌خانه برگشتم، دیدم یک‌نامه در معرض دید گذاشته‌‌اند که لابد من ببینم. چون شماره واحد ساختمان من را نوشته بود.
نامه را برداشتم و متوجه شدم مال خانه همسایه‌است. در‌حالی‌که به‌سمت کوچه بر‌گشتم تا نامه را به‌صاحبش برسانم، کاغذ را با کنجکاوی نگاه‌کردم. یک اخطاریه بود از دفتر‌خانه. فکر کردم مربوط به چیزی توی مایه‌های مالیات و عوارض می‌شود( بس که از صبح درباره انواع مالیات‌ها حرف زده بودیم)، ولی خوب که خواندم، دیدم اخطاریه طلاق است.
نوشته‌بود خانم فلانی بازنشسته دولت، همسر شما برای طلاق به‌این دفترخانه مراجعه‌کرده‌است و .... ادامه ندادم. رسیده‌بودم دم خانه همسایه. زنگ را زدم و نامه را دولا کردم. مثل نامه‌های محرمانه‌ای که توی شرکت دست آدم می‌دهند و معمولا خبر بد دارد.
آیفون را جواب داد و گفت می‌آید پایین. وقتی درباز شد، زنی حدود ۴۵ تا ۵۰ سال را دیدم. لبخندی زد. انگار منتظر نامه بود. راستش خجالت کشیدم و فکر کردم کاش نامه را حداقل توی پاکت گذاشته‌بودند. یاد اخطاریه‌ها و احضاریه‌های خودم افتادم که سالها قبل می‌آمد دم خانه خاله‌ام. خاله‌ام شکایتی نمی‌کرد ولی می‌دانستم خیلی خجالت می‌کشد. لااقل از شوهرش. من هم خجالت می‌کشیدم. یک‌جور احساس گناه‌کار بودن به‌آدم می‌دهد. احساس خواسته‌نشدن. احساس طرد شدن. احساس خوب نبودن. احساس وانهادگی.
راستی زن چه‌کرده‌بود که مستحق بود وانهاده شود؟

Posted by froogh at May 17, 2006 8:44 PM