فروغ

سلام.راستش بخشنده به روایت کتاب های اخلاق و بی خیال بودن یا بی تفاوت بودن به روایت خودمون خیلی با کمک عوامل بیرونی مثل روانکاوی یا یوگا قابل حصول نیست .می دونی ؟من مدت ها است که به سر قضیه پی بردم. فراموش کردن و تاثیرپذیر نبودن با کشف بزرگی و اهمیت خودت برمی گرده.هر وقت تونستس خودت رو به اندازه کافی و مقیاس واقعی خودت ببینی و اطرافت رو از همون بالا نظاره کنی اونوقت همه این خاطرات منفی و کینه ها مثل یخ وامیره. اینو باور کن .
شاد زی

چرا به خودت حق نمی دهی که نبخشی ؟

فروغ عزیز اینکه نمیتونی فراموش کنی, حق داری چون گذشته های ما همیشه با ما هستن حتا اگر پرده ضخیمی بکشیم و بخواهیم اونو از حالمون جدا کنیم ولی گاهی نسیمی می وزه و اون پرده رو کنار میزن. حق داری دلت فشرده بشه چون زخمها شاید ترمیم بشن و دردی نداشته باشن ولی جای زشت اونها تا ابد باقی میمونه. ولی از نفرت نگو. چون نفرتی که در وجودت باشه خودت رو بیشتر اذیت میکنه.
من همیشه سعی کردم ببخشم, هیچوقت فراموش نمیکنم آزار رو مخصوصن اون آزارهایی که روحم رو زخمی کرده ولی متنفر نیستم. فقط همیشه چرایی همراه منه و هیچوقت هم جواب اون چرا پیدا نمیشه.
ورزش کن و سرت رو گرم کن و از لحظات زندگیت هم لذت ببر اینو بدون خیلی ها مشکلاتشون بیشتر از توئه خیلی بیشتر و سخت تر . پس خودت رو اذیت نکن
روزهای شادی برات آرزو دارم
از پرحرفی زیادم هم عذر میخوام:)

سلام. منهم دقیقا" مثل شما هستم. نمی توانم بدیهارا فراموش کنم.اطرافیان ملامتم می کنند که کینه جو هستم اما اینطور نیست من فقط نمی توانم ببخشم.اما این فراموش نکردن خودم را بیشتر آزار می دهد تا دیگران.اگر راهی پیداکردید که فراموش کنید به منهم بگویید.چقدر فراموش فراموش نوشتم،مرده شوی این کلمه را ببرد.شاد باشی و سربلند عزیز