فروغ

کامنت و کتاب

در جواب کامنت خسرو برای پست قبل: (به‌ترتیب سوالات، جواب داده‌ام).

-راستش برای این‌که داشتن انرژی اتمی حق ماست، دلیل خاصی ندارم. به‌نظرم به قول سایه بدون فکر کردن زیاد، ذهنیاتم را بلند بلند گفتم. فقط فکر می‌کنم وقتی هند و پاکستان و کره این حق را دارند، چرا ما نباید داشته‌باشیم؟ اگر بد‌است چرا فقط برای ما بد است؟ در ضمن به‌نظرم گفتن این‌که رژیم فعلی ایران موجود خطرناکی‌ست و ممکن است از آن استفاده نابجا داشته‌باشد، حرف درستی نیست. این در وحله اول یک حدس است و اثبات نشده، دوم این‌که زمان برای ایران محدود به دوره همین رژیم نمی‌شود، ما آینده رانیز داریم. داشتن این قدرت شاید جلوی گردن‌کلفتی خیلی‌ها را در‌مقابل‌مان بگیرد. بازهم می‌گویم این‌ها ذهنیات من است که زیاد برای‌شان فکر نکرده‌ام.
- کسی نگفته برای رضایت از‌خود باید جامعه را تغییر داد. من خسته‌ام. از عادی شدن زندگی خسته‌ام. به‌سهم خودم تغییر زیادی هم در دور‌وبرم می‌دهم. اما دلم جنب‌و جوش بیشتری می‌خواهد. بیش از جامعه دلم می‌خواهد خودم را عوض کنم.
اگر نوشته‌ام که نقشی در این اتفاقات ندارم، منظورم اتفاقات سیاسی دور‌وبر است وگرنه به‌نظرم هرکسی که کار و وظیفه‌ای در جامعه دارد، نقش خاص خودش را ایفا می‌کند.
-کسی نگفته دشمن هرچه گفت من باید عکس آن را انجام بدهم. من کی این‌حرف را زدم؟ اگر درباره رادیو آمریکا نوشتم، منظورم لحن تحقیر‌کننده مجری بود نه این‌که چون تحریم از نظر آنها عواقب بدی دارد، من برعکس فکر کنم. هر عقل سالمی می‌داند که منزوی شدن دردنیای امروزه پیامدهای بسیار بدی دارد. اما یک چیز را هم می‌دانم: هر چیزی بهایی دارد. اگر ایران بخواهد برسر مواضعش بماند باید هزینه سنگین آن‌را نیز بدهد. یادم هست که ایران فقط در من خلاصه نمی‌شود، بلکه مردمی که رییس‌جمهور مردمی خودشان را دارند نیز ایرانی محسوب می‌شوند.
-حتما زمان‌هایی پیش آمده که اصول اخلاقی با منافع من در تضاد باشند. مگر برای خود تو پیش نیامده؟
در‌این زمان‌هاست که خودم و شعارهایم و لاف‌های زمان سرمستی‌ام را محک می‌زنم. یک‌وقت‌هایی سربلند بیرون آمده‌ام، یک وقت‌هایی نه.. علت تضاد هم بر‌می‌گردد به‌این‌که گاهی لذت‌های بسیار‌شیرین دنیا با اصول اخلاقی جمع نمی‌شوند.
....
کتاب پائولا را خواندم. نوشته ایزابل آلنده. قبلا از او خانه ارواح و یکی دیگر را که نامش یادم نیست، خوانده‌بودم. در‌کل نوشته‌هایش را دوست دارم. این کتاب یک ویژگی دیگر نیز برایم داشت .. حس هم‌ذات پنداری بانویسنده کتاب.
درحال خواندن درقند هندوانه‌ام. به نیمه رسیده‌ام و خیلی سعی می‌کنم رهایش نکنم. سبکی بسیار متفادت دارد که من اصلا دوستش ندارم. ادامه می‌دهم تا ببینم علت محبوبیتش را بلاخره پیدا می‌کنم یا نه؟
یک کتاب دیگر هم خواندم: صندلی لهستانی. نوشته مهناز رونقی‌ست. درکل خوشم نیامد. داستان اول قابل تحمل‌تر از بقیه است ولی توصیه نمی‌کنم.
 

Posted by froogh at March 12, 2006 10:15 PM