فروغ

یک سوزن به خود، یک جوالدوز به دیگران

دوستم پس از سه سال دوستی با دوست پسرش، با او قهر می‌کند که چرا روز تولدش به‌او کادو نمی‌دهد. نه دوستم نیاز مالی به‌کادو دارد و دوستش برای تهیه نکردن کادو بی‌پول است. مشکل این‌جاست که یکی از نادیده گرفته‌شدن شاکی‌ست و دیگری حوصله فکر کردن به‌این مناسبت‌ها را ندارد.
به‌دوستم می‌گویم سه‌سال است که مثل روز اول شاکی می‌شوی و قهر می‌کنی، چرا این آدم را که خودت از سایر جهات دوستش داری، همین‌طور که هست و با همین مشخصه اخلاقی خاص نمی‌پذیری؟ می‌گوید : نمی‌توانم! هربار عصبانی می‌شوم و توقع دارم یک‌روز بلاخره بفهمد.
این مسئله درباره بسیاری از ما صادق است. با خیلی‌ها مدت‌هاست که معاشرت داریم اما نمی‌توانیم خواصی را که دارند و از نظر ما دوست نداشتنی‌ست، قبول کنیم.دوست داریم تغییر‌شان بدهیم یا به‌خاطر ما خودشان را عوض کنند.
پذیرش افراد با همان کاراکتر مخصوص به‌خودشان بسیار سخت‌است.
ما هم جزو همه هستیم. جزو همه کسانی که تغییر دادن‌شان کار دشوار و تقریبا نا‌ممکنی‌ست.
حتی گاهی اوقات خودمان هم قادر نیستیم خودمان را عوض کنیم. از یک خاصیت بد که برایمان واضح است، رنج می‌بریم و دوست داریم در رفتارهایمان آن را کنترل کنیم، اما باز می‌بینیم که تکرارش می‌کنیم. و جالب‌تر آن‌که نه‌تنها نمی‌توانیم خودمان را عوض کنیم، بلکه قادر به پذیرش شخصیت حقیقی خود نیز نمی‌باشیم. از دست خود عصبانی می‌شویم، تعجب می‌کنیم و رفتار ناجورمان را توجیه می‌کنیم.
اگر قبل از تربیت دیگران یادمان بماند که اشکالاتی داریم و چقدر گاهی آرزو می‌کنیم کاش این‌قدر روح‌مان را به‌خاطر این اشکالات شکنجه و سرزنش نمی‌کردیم، شاید برای بقیه هم تخفیفی قائل شویم.

Posted by froogh at March 7, 2006 7:10 PM