فروغ

حال بد

همین دیروز بود که فکر می‌کردم چه‌خوب که گفتگوی درونی‌ام با خودم کم شده.. فکر می‌کردم اعتماد به‌نفسم زیاد شده و توانسته ام مشکلاتم را در زمان خودش حل کنم بی‌آنکه مجبور  باشم  با خودم حمل‌شان کنم و هی درموردشان فکر کنم و با خودم حرف بزنم. فکر می‌کردم شاید به‌همین خاطر کمتر می‌توانم وبلاگ بنویسم و اگر هم می‌نویسم به‌جای افکار درونی‌ام درباره روزمره‌ها می‌گویم.
همین دیروز به همه این نتایج درخشان رسیده‌بودم.. و امروز از بس با خودم حرف زدم و دعوا کردم و حرص خوردم، مردم!
عجیب است که به‌این راحتی از این فاز به‌آن فاز وارد می‌شوم. نمی‌دانم بقیه هم مثل من، فاصله بین حال خوب و بدشان به یک مو بند است؟ یا من مشکل خاصی دارم؟
فقط درباره این حال بد و حرف‌زدن‌های با خود، یک چیز را خوب می‌دانم : زمان شروع درد وقتی‌ست که درباره موضوعی اعتماد به‌نفس کافی ندارم. عدم اطمینان به‌خود مرا حسود ، منفی‌نگر و حساس می‌کند. باید یک‌جوری از یک‌جایی به‌خودم حس خوب بودن تزریق کنم.
البته اصل مشکل در این‌جاست که حتی اگر حس خوب بودن داشته‌باشم اما حس از همه خوب‌تر بودن را از من بگیرند، بازهم به دنیای حال بد سقوط می‌کنم.

Posted by froogh at March 1, 2006 6:17 PM