فروغ

امنیت

اتفاقات بد کم در این مملکت نمی‌افتد. آن‌قدر زیاد است که نمی‌دانی از کدامشان باید بیشتر بترسی. از سوار شدن هواپیما و مسافرت جاده‌ای و قطارهایی که مواد منفجره بارشان کرده‌اند، تا هوای بد و قتل و تجاوز و سرقت..
حدود یک ماه قبل بود که پدر ژپتو ظرف مدت پنجاه روز دوبار از خانه‌اش سرقت شد، یک بار پارکینگش را دزد زد، یک بار ماشینش را بردند و شب آخر وقتی برادرانش برای دلجویی از آخرین سرقت دعوتش کرده‌بودند، در راه برگشت به منزل کیف همسرش را قاپ زنی دزدید. پنج سرقت در پنجاه روز برای زن و مردی که ویژگی مشخص‌شان کهولت سن و تنهایی‌ست.
یک ماه قبل نیز مادرم خبر داد که پدربزرگ و مادر بزرگ و عموی دوست خواهرم را در مشهد وسط روز روشن در خانه‌شان مثله کرده‌اند. اینها سه تن از فامیلی بودند که معروف‌ترین پزشکان مشهد را دارند. حالا خبردار شدم که نوه‌شان مرتکب قتل شده.
امروز هم در روزنامه خبر قتل سریالی سه زن را خواندم . سه زن تنها. البته خبر را دو روز قبل از حسابدارمان شنیده‌بودم که یکی از این زنها تصادفا آشنای آنها بود و حسابدارمان گفت که پلیس می‌گوید این هفتمین مورد جنایت سریالی زن‌هاست.
ترس وحشتناکی‌ست. به محض تاریکی هوا به هیچ ماشینی اطمینان نمی کنی. حتی سوار تاکسی و آژانس هم که می‌شوی فکر می کنی با همه سخت‌گیریی که می‌شود تا راننده این وسایل را اجازه کار بدهند، بازهم او یک آدم از همین مملکت است. مملکتی که افرادش از شدت فقر و فشارهای شدید اجتماعی به راحتی برادر و زن و شوهر و همسایه و پدربزرگ خود را می‌کشند. برای مادرت که از صبح در خانه تنهاست، می ترسی.. برای خودت که قرار است از این خانه امن به محل ناشناسی نقل مکان کنی، نگرانی..

قتل بزرگترین فاجعه‌ای‌ست که می‌تواند به دست یک‌نفر اتفاق بیافتد . باید درگیر یک جنون آنی بود تا خون جلوی چشم را بگیرد. و متاسفانه این جنون آنی در حال اپیدمی ست.. آن هم با سرعتی ترسناک تر از خودش.

Posted by froogh at January 3, 2006 10:16 PM