« حسرت | Main | روزفرهنگی »
چهارشنبه 7 دی 84 :: December 28, 2005
خیال؟
حس ناجوری دارم. از اینقرار که آدم در این دنیای مجازی به همان آسانی که پیدا میشود، گم هم میشود. به همان آسانی از خاطر میرود و انگار از اول نبودهاست. کمکم آنقدر نام فروغ را در دنیای حقیقیام نخواهم شنید تا خودم هم از یاد ببرم که زمانی فروغکی بود و آدمهایی که او را بهاین نام میخواندند.
Posted by froogh at December 28, 2005 10:41 PM
نظر
انسان اگر فراموش كار نبود نمي تونست زندگي كنه. اين رو بدونيد كه فراموشكاري يه نعمت بزرگه
Posted by: majid at September 13, 2006 12:17 AM
hekayateh alaneh man,
in niz bogzard, digeh mohem nist...
Posted by: mitote at January 25, 2006 1:18 AM
foorooghak, delam barat noghtast:*
Posted by: sorkhaab at December 30, 2005 10:49 PM
فراموش شدن نتيجه فراموش كردنه . ولي فراموش كردن خوش يه نعمته . اگه قرار نبود فراموش كنيم از غصه مي مرديم
Posted by: پنجره at December 30, 2005 11:39 AM
همه ما میل به جاودانگی داریم..... ولی مهم این است که در این جاودانگی چه چیزی را از خود جاودانه می کنیم؟
هیچ چیز فراموش نخواهد شد...هیچ چیز
Posted by: Yeganeh at December 30, 2005 3:34 AM
man ke yadam nemiratet vali ke :*
Posted by: Ayda at December 29, 2005 8:51 AM
من نفهمیدم چی گفتی دوستم.
Posted by: انار at December 29, 2005 6:27 AM
یه روز میشه خودت میخوایی که نباشی یا اگه باشی وابسته نباشی !! ولی اگه خودتو پیدا کرده باشی و اینجا رو با روحت تطبیق داده باشی میمونی مثل من !! بیا اون ورا
Posted by: maryam at December 29, 2005 3:21 AM
این یه واقعیته. همه ما فراموش می شیم. گاهی در زندگی حقیقیمون خودمونو فراموش می کنیم زندگی مجازی در اینترنت که سهله!
Posted by: یک امیر at December 29, 2005 1:43 AM